กล่าวถึงจุดนี้ ติงเหยียนก็มองลึกไปทางต้วนหลิงเทียน สายตามันยังแฝงความล้อเลียนไม่น้อย “นักศึกษาใหม่ที่พึ่งผ่นการทดสอบประเมินนักศึกษา 10 ดาวได้ พลังฝีมือสมควรไม่ต้อยต่ำ…แต่พึ่งเข้ามาได้ไม่ทันไร ก็คิดจะชิงบ้านลานระดับต่ำของข้าติงเหยียน ข้าบอกได้คำเดียว เจ้าเลือกท้าผิดคนแล้ว…!”
“วันนี้ให้รุ่นพี่คนนี้สั่งสอนเจ้าหน่อยว่าคำ ‘อยู่เป็น’ คืออันใด…ต่อไปหวังว่าเจ้าจักไม่เพ้อพกคิดทะยานถึงฟ้าในก้าวเดียวอีก!”
เสียงกล่าวของติงเหยียน ฟังแล้วเหมือนผู้ใหญ่กำลังสั่งสอนเด็ก
“อ้อ จริงสิ หากเจ้าต้องการเวลาเตรียมตัว ข้าก็สามารถให้…”
ติงเหยียนยิ่งกล่าวน้ำเสียงของมันก็ยิ่งแฝงความหยอกล้อมากขึ้น อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนไม่รอให้มันพูดจบ เพียงกล่าวขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงบ คล้ายอารมณ์ไม่ได้รับผลกระทบกับคำเสียดสีของติงเหยียนเลย “ไม่จำเป็น หากเจ้าไม่ติดอะไร ก็ไปสู้กันตอนนี้เลยเถอะ”
“อย่างไรเสียอาจารย์ซศูก็อยู่ที่นี่แล้ว หลังจัดการเจ้าเสร็จ อาจารย์ซูก็จะได้ส่งสาสน์ท้าประลองหอพักระดับกลางจนถึงสูงให้ข้าได้ต่อเลย”
พอต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ นอกจากมุมปากของซูเฟิงหยางจะกระตุกเล็กน้อยและเผยรอยยิ้มเหยเกออกมา ด้านหลิวจินถึงกับหันไปมองต้วนหลิงเทียนราวกับตัวประหลาด
