มำเต็มไปด้วยบรรยำกำศหม่นหมอง
ที่ทำงเข้ำต ำหนักเจ้ำนิกำย จิ้งจอกเก้ำหำงสองตนยืนเฝ้ำอยู่พลำงทอดถอนใจ
“เส้นทำงแสวงเซียนเปี่ยมอันตรำยยำกล ำบำก ไม่รู้ข้ำจะเกิดอุบัติเหตุเช่นผู้อำวุโสสูงสุดยำมใด”
“กำรเป็นเซียนนั้นช่ำงห่ำงไกลนัก ตั้งใจฝึกฝนไปเถิด พรสวรรค์เช่นเรำหำมีคุณสมบัติบรรลุเซียนไม่ มิต้องพูดถึงว่ำยุคสมัยนี้ไร้โอกำสบรรลุเซียน”
“ใช่เลย หำกจะคิดเป็นเซียน สู้คิดว่ำจะปีนขึ้นเตียงเจ้ำนิกำยเช่นไรดีกว่ำ เจ้ำนิกำยหล่อเกินไปแล้ว หำกมีเจ้ำนิกำยประคบประหงมชีวิตต้องมีควำมสุขมำกแน่ ๆ…”
แอ๊ด~
ประตูเปิดออก จิ้งจอกเก้ำหำงทั้งสองซึ่งเสวนำกันอยู่สะดุ้งโหยง
เจ้ำนิกำยบอกว่ำจะเก็บตัวฝึกฝนมิใช่หรือ?
ผ่ำนไปไม่กี่วัน ไฉนเขำจึงออกมำ
จิ้งจอกเก้ำหำงทั้งสองคำรวะอย่ำงลนลำน “ใต้เท้ำเจ้ำนิกำย!”
“ไปเรียกผู้อำวุโสของส ำนักมำประชุมกันหน่อย”
เจียงผิงอันออกค ำสั่ง
จิ้งจอกเก้ำหำงทำงซ้ำยมือกล่ำวอย่ำงนอบน้อม “เจ้ำส ำนัก ผู้อำวุโสทุกท่ำนอำจมำไม่ได้เจ้ำค่ะ”
“เมื่อกำลก่อน ผู้อำวุโสสูงสุดผลีผลำมทะลวงขอบเขต รำกฐำนของเขำเสียหำย ยำมนี้มิอำจทำนทน ยำมนี้ผู้อำวุโสทุกท่ำนก ำลังดูใจผู้อำวุโสสูงสุดอยู่เจ้ำค่ะ”
ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็ขมวดคิ้ว
ผ่ำนไปไม่กี่วัน ก็เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้นเสียได้
ผู้อำวุโสสูงสุดหลู่ตันเป็นชำยชรำหัวล้ำนร่ำงเล็ก อยู่ในขั้นสมบูรณ์แบบขอบเขตมหำยำน
บำงทีอำจเพรำะโลกหล้ำไม่สงบสุข หลู่ตันจึงรีบร้อนฝืนทะลวงขอบเข
