้ มิยากหรอกขอรับ”
เจียงผิงอันทำให้เขาอับอายต่อสาธารณชน เขาย่อมไม่ปล่อยเจียงผิงอันไป
อีกฝั่งหนึ่ง เจียงผิงอันตามเฉียนฮวั่นโหรวมายังตำหนักแห่งหนึ่ง
อันที่จริง เขาไม่ได้อยากอยู่ใกล้ยอดฝีมือมากเกินไป แต่ประมุขศาลากล่าวด้วยตนเอง เขาจึงมิอาจปฏิเสธ
ยิ่งกว่านั้น หากเขาไม่อาศัยอยู่กับเฉียนฮวั่นโหรว ก็ง่ายต่อการกระตุ้นความสงสัย
เพราะถึงอย่างไร ฐานะของทั้งสองก็ถูกประกาศชัดต่อสาธารณะว่าเป็นคู่บำเพ็ญกัน
ในบริเวณตำหนักที่เฉียนฮวั่นโหรวอาศัยนั้นกว้างขวางยิ่ง มีเฉียนฮวั่นโหรวอาศัยเพียงคนเดียว เจียงผิงอันหาห้องอยู่ได้สบายมาก
“เสี่ยวเซียง เจ้าจะกลับไปหรือไม่? ข้ารักษาบาดแผลหายยามใดข้าจะกลับไปอีก”
‘กลับไป’ ที่เจียงผิงอันว่านั้นหมายถึงกลับภพแร้นแค้น
เขาจะไปลอกเลียนโอสถยืดอายุขัยกลับไปขาย กอบโกยทรัพยากร และดูว่าสถานการณ์ฝั่งภพแร้นแค้นเป็นเช่นไรบ้าง
ก่อนจะออกจากภพแร้นแค้น ทุกมุมเมืองล้วนคุกรุ่นด้วยสงครามศึกใหญ่จะเกิดขึ้นยามใดก็ได้
เฉียนฮวั่นโหรวส่ายหัว “ข้ารู้ความลับของเจ้า หากกลับไปแล้วทำความลับหลุด เจ้าก็จะถูกไล่ล่าทั่วโลกาได้”
“ให้ตายเจ้าก็ไม่ยอมทิ้งข้า จะทำร้ายข้าได้อย่างไร? เจ้าคือหนึ่งในคนที่ข้าเชื่อใจที่สุดนะ”
เจียงผิงอันกล่าวอย่างเคร่งขรึม
ยามผีสางกาลเวลาโจมตี เฉียนฮวั่นโหรวก็ไม่ยอมทิ้งเขา ขอตายด้วยกันดีกว่า
นี่คือสหายร่วมเป็นร่วมตาย
เฉียนฮวั่นโหรวพลันยกมือขึ้นดีดหว่างคิ้วเจียงผิงอันเบา ๆ
“ข้ายั
