“ว่ากันว่านายน้อยยตระกูลอวิ๋นนั่นมันยึดติดกับคุณหนูใหญ่มาก หากมิได้ตบแต่งกับคุณหนูใหญ่เรา ใจมันก็ไม่อาจปล่อยวาง และคงยากที่ชั่วชีวิตนี้จะทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิเทพได้!”
…
หลังจากที่ปล่อยพวกลี่เฟย ต้วนหรูเฟิง ลี่หลัว และคนอื่นๆไป นายท่าน 3 แห่งตระกูลเซี่ย เซี่ยเจี๋ย ก็ได้ถูกผู้นำตระกูลเซี่ย เซี่ยอวี่ กักบริเวณเอาไว้ เพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายนำเรื่องนี้ไปบอกลูกสาวของตัวอย่างเซี่ยหนิงเสวี่ย…
เซี่ยอวี่ย่อมรู้นิสัยของลูกสาวของมันดี หากอีกฝ่ายล่วงรู้เรื่องที่ทุกคนถูกปล่อยตัวไปแล้ว เกรงว่าคงไม่คิดกลับมายังตระกูลเซี่ยอีก
มันย่อมไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
“น้อง 3 คราวนี้เจ้าทำเกินไปแล้ว”
ทุกครั้งที่เซี่ยอวี่มาหาเซี่ยเจี๋ย และเห็นอีกฝ่ายแต่งตัวมอซอแลดูเหมือนคนไร้บ้าน คิ้วมันก็ขดย่นเป็นปมทุกครั้ง
ขณะที่มองเซี่ยเจี๋ย เซี่ยอวี่ก็เอาแต่ส่ายหน้าไม่หยุด
“ข้าทำเกินไป? พี่ใหญ่…เรื่องทำเกินไปข้าคงไม่เท่าท่านกระมัง?”
เซี่ยเจี๋ยเหลือบมองพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
“น้อง 3 อย่าได้ฟื้นฝอยหาตะเข็บ”
เซี่ยอวี่ย่นคิ้วกล่าว “จะอย่างไรเรื่องที่เจ้าทำไป พวกเราก็ต้องมีคำอธิบายให้อวิ๋นชิงเหยียน เจ้าก็รู้ดีว่าเพราะอวิ๋นชิงเหยียนไว้ใจพวกเรามันเลยฝากคนไว้ที่ตระกูลเซี่ยเรา แต่ในเมื่อตอนนี้ทุกคนถูกเจ้าปล่อยไปหมดสิ้น จะให้ข้าไปพูดกับมันอย่างไร…”
“คนก็ปล่อยไปแล้ว…ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรได้อีกเล่า?”
