เซี่ยเจี๋ยหันมองมองเซี่ยอวี่ ค่อยกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“น้อง 3…เจ้าเป็นคนฉลาดยังต้องให้ข้าพูดอีกหรือไร?”
สีหน้าเซี่ยอวี่เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง จากนั้นก็มองกล่าวกับเซี่ยเจี๋ยเสีงหนัก “ข้ารู้ว่าเจ้ายังเก็บโลหะประหลาดที่ต้องสงสัยว่าจะเป็นทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรกเอาไว้…พอดีด้านตระกูลอวิ๋นก็พึ่งได้ทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรกมา”
“เช่นนั้นเจ้าก็มอบโลหะนั่นให้ข้าเถอะ หากมันเป็นทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรกจริงๆ หากมอบให้ตระกูลอวิ๋นไป มันก็สามารถรวมกับอีกชิ้นที่ตระกูลอวิ๋นมี แล้วพัฒนาไปเป็นทองเทพสุดลี้ลับขั้นที่ 2 ได้ …”
“น้อง 3 ครั้งนี้เจ้าต้องฟังข้า”
กล่าวถึงประโยคท้าย น้ำเสียงของเซี่ยอวี่ก็แฝงการเตือนเอาไว้
อย่างไรก็ตาม พอได้ยินคำพูดของเซี่ยอวี่ เซี่ยเจี๋ยก็ผงะไปเล็กน้อย ค่อยระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ หัวเราะจนทำให้เซี่ยอวี่ต้องขมวดคิ้วกล่าวถาม “เจ้าหัวเราะอะไร? จนถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังมีหน้ามาหัวเราะอีกรึ?”
“พี่ใหญ่ โลหะประหลาดที่อาจจะเป็นทองเทพสุดลี้ลับนั่น ตั้งแต่เมื่อ 700 ปีก่อน มันก็ไม่ได้อยู่กับข้าแล้ว”
เซี่ยเจี๋ยส่ายหัวพลางกล่าว
“นั่นจะเป็นไปได้อย่างไร?”
เซี่ยอวี่ชักสีหน้าไม่เชื่อ “โลหะประหลาดนั่น กระทั่งข้าจะยืมมันไปตรวจสอบดูหน่อย เจ้าก็ยึกยักตลอด…มิใช่เจ้าหวงมันมากหรือไร ไฉนตอนนี้มันจะไม่อยู่กับเจ้าได้?”
“ถูกของท่านพี่ใหญ่ ข้าหวงมันมากจริงๆ…”
