เซี่ยเจี๋ยพยักหน้า “เพราะข้าเชื่อมาตลอด…ว่ามันคือทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรก! หากมันได้ผสานกับทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรกชิ้นอื่น ไม่พ้นต้องเริ่มต้นหนทางแห่งการวิวัฒน์แน่…”
“และหากมันสามารถวิวัฒน์พัฒนาไปได้จนสุดทาง…อย่าว่าแต่เทพเลย ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดก็ยังอยากช่วงชิงไปให้คนของตัว…”
กล่าวถึงจุดนี้ เซี่ยเจี๋ยก็หยุดลงเล็กน้อย จากนั้นแววตาก็เริ่มฉายความอ่อนโยนออกมา “เพียงแต่เมื่อ 700 ปีก่อน ข้าได้มอบมันให้กับคนๆหนึ่งไปแล้ว…”
“ผู้ใด?”
เซี่ยอวี่มองจ้องเซี่ยเจี๋ยด้วยสายตาราวฟ้าผ่า เอ่ยถามเสียงต่ำ มันย่อมอยากรู้ไม่น้อยว่าเซี่ยเจี๋ยมอบโลหะที่น่าจะเป็นทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรกให้ใครไปกันแน่
“มิใช่คนของระนาบเทพ และยังมิใช่แม้แต่คนของระนาบเทวโลก…”
เซี่ยเจี๋ยส่ายหัวไปมาพลางยิ้ม “คนฉลาดเช่นพี่ใหญ่ คงพอจะเดาได้แล้วกระมังว่าข้ามอบไปให้ผู้ใด…”
“ไม่ใช่คนของระนาบเทพ รวมถึงระนาบเทวโลก?”
ได้ยินคำตอบของเซี่ยเจี๋ย เซี่ยอวี่ก็ย่นคิ้วนึกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป น้ำเสียงยังแข็งขึ้นที “เจ้ามิใช่ว่า…มอบโลหะที่น่าจะเป็นทองเทพสุดลี้ลับนั่นให้กับต้วนหลิงเทียนผู้นั้นหรอกนะ?”
ถึงแม้เซี่ยอวี่จะไม่เคยพบเจอชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของลูกสาวของตัวเองในชีวิตนี้ แต่มันย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร
