ลังไว้มากมายอย่างเห็นได้ชัดแต่กลับมีแต้มผลงานเพียงหมื่นแต้ม ขณะที่ปวงชนสู้กันแทบตาย เขากลับเสียเวลามานั่งเล่นฉิน ซื่อบื้อเสียนี่กระไร
ขณะที่หร่านหงเฉินกำลังจะถอนตัว การเคลื่อนไหวก็หยุดชะงัก
มิใช่แล้ว!
บางอย่างไม่ถูกต้อง!
ศึกจบแล้ว แต่ทำไมเจียงผิงอันยังเล่นฉินอยู่?
เขาแข็งแกร่งแท้ ๆ แต่ไฉนจึงมีแต้มผลงานเพียงหมื่น?
เหตุใดศึกศาลาเซียนหนก่อน ๆ เคลื่อนย้ายศิษย์ออกยามจบสิ้นแต่ครั้งนี้เหล่าศิษย์ต้องถอยออกกันไปเอง?
หร่านหงเฉินรู้สึกผิดปกติ มิได้ถอนตัวไปทันที
ท้ายที่สุด สมรภูมิก็เหลือเพียงเจียงผิงอัน หร่านหงเฉินและโหยวเชียนชิว
อึดใจต่อมา หร่านหงเฉินก็พบว่าตัวเลขเหนือศีรษะเจียงผิงอันเปลี่ยนแปลงไปอย่างบ้าคลั่ง
เพียงพริบตา มันก็สูงเกินห้าแสนสี่หมื่น!
โหยวเชียนชิวเองก็สังเกตเห็นภาพนี้ หลังตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก็พลันเข้าใจบางสิ่ง
“การประลองยังไม่จบ! นั่นเป็นเสียงลวง!”
ถูกต้อง การประลองยังไม่จบ เสียงเมื่อครู่เป็นเพียงมายาที่เจียงผิงอันสร้างขึ้น ทำให้ผู้อยู่ในสมรภูมิคิดว่าประมุขศาลาประกาศจบการประชัน
ผู้ฝึกตนซึ่งถอนตัวไปเองล้วนถูกตัดสินว่าออกจากการประลองภายใต้อิทธิพลวิชามายาของเจียงผิงอัน แต้มผลงานของพวกเขาจึงถูกโอนไปอยู่เหนือศีรษะเจียงผิงอันแทน
ผู้ฝึกตนนับร้อย ๆ ซึ่งถูกต้มจนเปื่อยนั่งอยู่ในอัฒจันทร์ หลังตะลึงนิ่งไปครู่หนึ่ง ต่างผู้ล้วนโวยวายอย่างไม่พอใจ
“สารเลว! สามานย์มาก!”
“ข้ารายงาน เจ้านี่โกง!
