กล่าวจบคำ หมี่เยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า
เผชิญหน้ากับวาจาเสียดสีและการหัวเราะเยาะเย้ยของหมี่เยี่ยน สีหน้าแววตาต้วนหลิงเทียนยังคงสงบ แต่ต้นจนจบไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ
วู้มมม! ซัวว!!
ทันใดนั้นเอง หมี่เยี่ยนที่รวมพลังมานาน สองตาก็ทอแสงสว่างจ้าขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นพลังวิญญาณทั้งหมดของมันก็พุ่งออกจากร่างยูไล ก่อนจะจมหายเข้าไปในร่างต้วนหลิงเทียน
ตุบ!
ร่างยูไลที่สองตาปิดลงก็ล้มลงไปนอนกับพื้นทันที หากแต่ไม่นานเปลือกตาก็สั่นไหวก่อนจะลืมตาขึ้นมาในที่สุด คนค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ เงยหน้าขึ้นมามองต้วนหลิงเทียน ในแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความรู้สึกอับจนหนทาง “อามีทัวฝัว…”
“อาตมาสามารถควบคุมร่างกายตนเองได้อีกครั้ง…ประสกต้วนล้วนมีความดีความชอบยิ่งกว่าผู้ใด…อนิจจาบุญคุณครั้งนี้ อาตมาคงไร้โอกาสตอบแทนแล้ว…”
ยูไลกล่าวพึมพำกับตัวด้วยน้ำเสียงอับจน
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา แม้ร่างกายของมันจะถูกพระอาจารย์หมี่เยี่ยนครอบครอง แต่เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันล้วนดูเห็นฟังได้ยินสัมผัสชัด กล่าวได้ว่าประสบการณ์ของพระอาจารย์หมี่เยี่ยนไม่ต่างอะไรจากประสบการณ์ของมัน เพียงแค่มันไม่อาจควบคุมร่างกายได้ก็เท่านั้นเอง
เสมือนผู้ชมในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง…
ซัววว!!
