“แต่แน่นอนว่าต่อให้เจ้าหนีหายเยี่ยงสุนัขจรจัด แต่วิหารเฟิงฮ่าวเราจักส่งยอดฝีมือไปไล่ฆ่าเจ้าจนสุดหล้าฟ้าเขียว!”
ทุกคำที่ชายชราผู้เป็นอาวุโสสูงของวิหารเฟิงฮ่าวกล่าวออกมา ไม่ขาดการข่มขู่แม้แต่น้อย
และคำพูดของมันก็ทำให้สีหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ปั้นยากนัก
เขาไม่คิดเลยจริงๆว่าวิหารเฟิงฮ่าวจะต่ำช้าโสมมได้ถึงขนาดนี้
“อาศัยเจ้า…จะให้ข้าตายไร้ที่ฝัง?”
ต่างจากสีหน้าต้วนหลิงเทียนที่ยิ่งมายิ่งอัปลักษณ์ พอได้ยินคำพูดข่มขู่อย่างอำมหิตของชายชราผู้เป็นอาวุโสสูงของวิหารเฟิงฮ่าว ใบหน้าที่เฉยเมยไร้แยแสของฟงชิงหยาง อยู่ๆก็เริ่มคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
พริบตาต่อมา
“ระวัง!!”
หวู่หงชิง จ้าววิหารเฟิงฮ่าวสาขาหลักอยู่ๆก็หยีตาลง จากนั้นก็โพล่งตะโกนออกมาเสียงดัง
ฟุ่บ!!
ทันใดนั้นเอง ร่างฟงชิงหยางพลันอันตรธานหายไปจากข้างกายต้วนหลิงเทียนในฉับพลัน ปรากฏตัวอีกครั้งก็ไปผุดโผล่เบื้องหน้าชายชราที่กล่าวคำข่มขู่อย่างอัศจรรย์!
และใดๆล้วนสายไปแล้ว…
ผู้อาวุโสสูงของวิหารเฟิงฮ่าวที่กล่าวคำข่มขู่ฟงชิงหยางด้วยอำมหิต ใบหน้าของมันยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มดูแคลน หากแต่กลับแข็งค้างไปอย่างผิดธรรมชาติ เพราะบัดนี้หว่างคิ้วมันปรากฏหลุมโลหิตชวนสยองหลุมหนึ่ง! สิ่งนี้บอกให้รู้ชัดว่าจวบจนตายมันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันตายไปแล้ว!!
