อขอบเขตบูรณาการ ก็ไร้จำเป็นต้องสนใจ
เมื่อเผชิญศัตรูแข็งแกร่ง เจียงผิงอันก็ใช้ ‘สังสารวัฏ’ คู่ ‘เวียนกำเนิด’ ผสานกับผนึกสรวงทันที ไร้ผู้ใดเข้าใกล้เขาได้
ผู้ฝึกตนลือนามคนหนึ่งสลายหายเป็นแสงสีขาว ตัวเลขเหนือศีรษะเจียงผิงอันเพิ่มจำนวนเร็วจี๋
“มารดามัน! ด้ายนั่นมันบ้าอะไร มิอาจปัดป้องได้เลย!”
“ด้ายไหมวิญญาณ! นั่นคือด้ายไหมวิญญาณ! สมบัติเติบโตได้ระดับสูง! หากไม่ใช้อาวุธวิเศษเคล็ดพลังก็ไม่มีทางหยุดมันได้เลย!”
“ลอบโจมตีไปก็เท่านั้น พลังวิญญาณเจ้านี่แข็งแกร่ง ไม่มีจุดบอดเลย!”
“เคลื่อนย้ายมิติก็เข้าใกล้ไม่ได้! เขาผนึกสุญตาได้!”
ผู้ฝึกตนคนแล้วคนเล่าล้มตาย ผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบมากมายสั่นสะพรึง
นอกจากโหยวเชียนชิว พวกเขาก็เพิ่งเคยพบผู้ฝึกจิตแข็งแกร่งเพียงนี้เป็นคนแรก
เจียงผิงอันมีพลังวิญญาณกล้าแกร่ง เรียนรู้ได้รวดเร็ว เพียงชั่วกาลสั้น ๆ ก็บรรลุวิธีเล่นฉิน นิ้วของเขาร่ายรำรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเริ่มเรียนโพยเพลงอื่น ๆ แล้วเสียงดนตรีอันไพเราะก็ดังคลอกับเสียงกรีดร้องก่นด่าของผู้ฝึกตนทั้งหลาย
บนภูเขาสูง ใต้ร่มไม้ขจี หมู่ใบไม้พัดเสียด เจียงผิงอันนั่งบนพื้นดื่มด ่าไปกับดนตรี
ด้ายไหมวิญญาณร่ายระบำตามเสียงฉิน ยามบรรเลงถึงบทเพลงปลุกใจ มันก็บ้าคลั่งขึ้นมา แต่เมื่อถึงทำนองโศก มันก็ส่ายสะบัดเร้นลับ…
พลังวิญญาณและบทเพลงของเจียงผิงอันประสานกันเป็นหนึ่งถูกขัดเกลาถึงขีดสุด แข็งแกร่งขึ้นตามกาล
ราวกับเขามิไ
