ไม่ว่าจะถังซานเปาหรือหลิงเจวี่ยอขึ้นที่กลับมานั่งที่ ทั้งคู่ก็ได้ยินวาจาทํานองเดียวกันดังเข้าหูไม่ขาดสาย และสัมผัสได้ถึงสายตามากมายที่มองมา
หลิงเจวี่ยอนยังไม่เป็นไร เพราะแลดูไม่แยแสอะไรสักนิด
แต่ด้านถังซานเปานั้นแลดูหน้าบ้าน ทําอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
สุดท้ายมันก็ทนไม่ไหว ได้แต่เหินร่างกลับไปนั่งกับพวกซูหลี่ หลิงเจวี่ยอนและคนอื่นๆ และเลือกจะนั่งลงข้างๆหลิงเจวี่ยอขึ้น
ตอนนี้ที่นั่งตรงกลางระหว่างหลิงเจวี่ยอขึ้นกับซูหลี่ที่เดิมเป็นของต้วนหลิงเทียน ก็ได้ว่างเว้นเอาไว้ และถังซานเปาก็ไม่คิดจะนั่งตรงนั้น
“พี่น้องหลิงเจี่ยอขึ้น ถามจริงนี่ท่านรู้จักสัตว์ประหลาดเยี่ยงพี่น้องต้วนมานานเท่าไหร่แล้วแต่ก่อนพี่น้องต้วนร้ายกาจเยี่ยงนี้เสมอหรือไม่?”
ถังซานเปาอดถามออกมาไม้ได้
กล่าวไปมันก็ไม่ได้รู้เรื่องราวความเป็นมาของต้วนหลิงเทียนสักเท่าไหร่ เรื่องเดียวที่มันรู้ก็ดีอ้วนหลิงเทียนนั้นได้รับสืบทอดมรดกจากจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางตั้งแต่อยู่ในระนาบโลกียะและพึ่งจะกลายเป็นศิษย์ที่แท้จริงอย่างเป็นทางการของฟังชิงหยางก็เมื่อร้อยปีก่อนเท่านั้น
“หลายร้อยปีที่แล้ว ข้ากับมันก็มีพลังพอๆกัน”
เสียงไร้แยแสของหลิงเจวี่ยอปืนดังขึ้น ราวกับมันไม่มีอารมร์ใดๆ แต่หากใครตั้งใจฟังให้ดีล่ะก็จะพบว่าในน้ําเสียงนั้นยังมีร่องรอยของความสูญเสียอย่างยากจะพบอยู่บ้าง
