เว่ยฉียิ้มกล่าว “ท่านทราบหรือไม่ ว่ามีผู้คนมากมายเท่าใดที่หมายฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์อาฟง ยิ่งหลังจากที่อาจารย์อาฟงกลับออกมาจากนรกอสุรา และถือครองพลังที่คาดว่าน่าจะทะลวงถึงขอบเขตเทพแล้ว ก็ยังมีผู้คนไปเยือนถึงหน้าประตูมากขึ้น”
“กระทั่งในระนาบเทวโลกอื่นๆ ก็มีคนของขุมกําลังระดับสวรรค์มากมาย ที่ถูกเหล่าอาวุโสในขุมกําลังพาไปเยือนพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียนเพื่อเข้าพบอาจารย์อาฟง หมายฝากตัวเป็นศิษย์… แต่ทุกคนล้วนถูกปฏิเสธกลับมาหมด”
“สุดท้ายอาจารย์อาฟงด้วยเห็นแก่หน้าของสหายที่สนิทสนมกันและคอยช่วยเหลือกันมาในกาลก่อน ก็มีรับศิษย์แต่ในนามอยู่คนสองคน”
เวยฉีกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาอาจารย์อาฟงไม่เคยรับใครเป็นศิษย์ที่แท้จริงเลย ศิษย์น้องต้วน ท่านนับว่าเป็นคนแรก”
“ใช่ โชคดีจริงๆ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมาก
เขายังจะพูดอะไรได้อีก?
จะให้เกทับคนที่ถูกอาจารย์เขาปฏิเสธหรือ ใช่เรื่องที่เปล่า?
“ที่แท้นายน้อยก็กลายเป็นศิษย์ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ในลักษณะนี้”
สตรีคนเดียวในบรรดาทั้ง 3 ที่เดินตามมาด้านหลังต้วนหลิงเทียนกับเว่ย หลานสาวของสหายเก่าเมิ่งหลัวพลันตระหนักได้ทันที ขณะพึมพํากับตัวเบาๆก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง จางเทียนโย่ว…ข้าคิดว่านายน้อยโชคดีจริงๆ เจ้าเล่า คิดว่าอย่างไร?”
“ว่างถิง อย่าได้คิดใช้ข้าเป็นมือปืนหน่อยเลย”
