งของเจ้าก็จะยังบาดเจ็บสาหัส เสียพรสวรรค์และการฝึกฝน!”
เยี่ยเฮ่าเทียนเดือดดาล โลหิตที่กว่าจะฟื้นคืนมาได้ถูกการระเบิดตัวเองของอีกฝ่ายสลายฤทธิ์เสียได้
ตู้ม!
เจียงผิงอันระเบิดตัวเองอีกครั้งอย่างไม่ลังเล
ยามเขาคืนสภาพอีกครั้ง เยี่ยเฮ่าเทียนก็พูดอย่างร้อนรน “หยุด!เซียนผู้นี้ไม่ชิงร่างเจ้าแล้ว!”
เปรี้ยง!
เจียงผิงอันหาฟังสักนิดไม่ เขาระเบิดตนเองทันที หากลังเลแม้แต่น้อยก็จะถูกอีกฝ่ายยึดร่าง เช่นนั้นเขาก็ไม่มีทางยอมหยุด
ต่อให้เสื่อมฤทธิ์เสียพรสวรรค์จริง ๆ อีกฝ่ายก็จะถูกทำลายสิ้นไปด้วย
เสียงระเบิดดังสะท้อนตามกันในมิติอันคับแคบ แต่ละการระเบิดเจียงผิงอันล้วนประสบความเจ็บปวดแห่งมรณา
มีแต่ผู้ที่ได้ประสบกับตัว จึงรู้ว่ามันทรมานเพียงไร
ยิ่งเขาระเบิดตัวเองมากหน เพลิงทมิฬบนตัวเจียงผิงอันก็ค่อย ๆเลือนหาย ขณะที่ตัวเขาเองก็ยิ่งอ่อนแอลงทุกขณะ
เซียนผู้นี้มิได้หลอกกัน ทุกครั้งที่เขาระเบิดตัวเอง ก็ล้วนกระทบถึงรากฐานของตนด้วย
การระเบิดตนเองติดต่อหลายครั้งสามารถสร้างบาดแผลอันเกินเยียวยาบนร่าง
บาดแผลเช่นนี้มิใช่สิ่งที่โอสถทั่วไปรักษาได้แน่
แต่ยามนี้เจียงผิงอันมิอาจมัวสนใจ เขาก็ถูกต้อนจนมุมอยู่เช่นกัน
มิคาดว่าจู่ ๆ ตนจะถูกโลหิตเซียนหยดหนึ่งหมายหัวเสียได้
เจียงผิงอันอ่อนแอลง แต่โลหิตเซียนหยดนี้ก็อ่อนแอลงด้วยเช่นกัน
มิอาจทราบว่าระเบิดตัวเองไปกี่หน การระเบิดตัวเองหยุดลง ยันต์ตัวตายตัวแทนที่เจียงผิงอันเคยคัดลอกไว้ห
