อันใด ๆ ได้
“ดิ้นรนไปก็เท่านั้น หยุดขัดขืนเถอะ มิเช่นนั้น ก็จะมีเพียงเจ้าที่ทุกข์ทน”
เพลิงทมิฬและโลหิตสีดำหยดนั้นจมลงสู่หว่างคิ้วของเจียงผิงอันทันที
“อ๊าก!”
เสียงคำรามดุจสัตว์ร้ายระเบิดออกจากคอของเจียงผิงอัน กึกก้องในมิติปิดทึบแห่งนี้
ร่างของเจียงผิงอันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงทมิฬ ทั้งกายและวิญญาณราวถูกยึดครอง
จะฝืนการชิงร่างของเซียนได้อย่างไร?
เจียงผิงอันไม่อยากตาย เขาบากบั่นมากมาย สุดท้ายจึงมาถึงวันนี้ได้
แต่ถึงแม้เขาจะไม่เต็มใจ เขาจะขัดขืนอีกฝ่ายได้เช่นไร?
นี่มิใช่เจ้านิกายเทวมารอู๋เหลี่ยงผู้บาดเจ็บ แต่เป็นเซียนผู้หนึ่ง!
แม้จะเหลือเพียงโลหิตหนึ่งหยด ก็ยังเป็นโลหิตเซียนอยู่ดี
เจียงผิงอันรู้สึกว่าโลกหล้าค่อย ๆ ดำมืด สรรพสิ่งกำลังจะหายไป
“จะตายก็ตายด้วยกัน!”
ดวงตาของเจียงผิงอันแดงฉาน แผดเสียงออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
“นี่เจ้าจะทำอะไร!”
ในน ้าเสียงถือตัวสูงส่งนั้นเจือเค้าความผวา
ตู้ม!
เจียงผิงอันท่ามกลางเพลิงทมิฬระเบิดร่างทันที
โลหิตสาดย้อมทั่วมิติ
เจียงผิงอันระเบิดตัวเอง
อักขระชีวิตเรืองวูบ ยันต์ตัวตายตัวแทนแผลงฤทธิ์ ร่างอันกระจัดกระจายของเจียงผิงอันก่อตัวใหม่
เจียงผิงอันพบว่าเพลิงทมิฬบนตัวเขาลดน้อยลงมาก
นี่ไงโอกาส!
เจียงผิงอันไม่ลังเล ระเบิดตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
ตู้ม!
มิติลึกลับสั่นสะท้านรุนแรง
ร่างของเจียงผิงอันหวนคืนสภาพ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! หากเจ้าระเบิดตนเองเช่นนี้ ต่อให้มียันต์ฟื้นสภาพ ร่า
