เมิ่งหลัวกล่าวสืบต่อ “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าไฉนเรื่องนี้ข้าเมิงหลัวถึงต้องออกหน้า?”
กล่าวถึงท้ายประโยค เมิ่งหลัวก็มองจ้องกลุ่มคนเบื้องหน้าเขม็ง เอ่ยถามเป็นนัย
พอเห็นวว่าทุกคนเอาแต่ก้มหน้าตัวสั่น ไม่มีทีท่าว่าจะตอบ เมิ่งหลัวค่อยกล่าวต่อว่า “เนื่องเพราะระนาบเซียนแห่งนี้เป็นบ้านเกิดของใต้เท้าจักรรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียนเรา และท่านยังให้ความสําคัญกับที่นี่มาก!”
ทันทีที่เมิ่งหลัวกล่าวประโยคนี้ออกมา คนของนิกายลั่วสุ่ยที่เอาแต่ก้มหน้าด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น ร่างพวกมันก็ชะงักค้างแข็งเพิ่งไปตามๆกัน
เรียกว่าทันทีที่ได้ยินคําพูดดังกล่าวของเมิ่งหลัว สมองของคนนิกายลั่วสุ่ยทั้งหลายก็เหมือนจะหยุดทํางานลงพร้อมๆกัน
ระนาบเซียนแห่งนี้ คือบ้านเกิดของจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียน?
แถมยยังเป็นบ้านเกิดที่ จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางให้ความสําคัญมาก?
เรียกว่าพอทุกคนตะรหนักได้ว่าเป็นเรื่องราวใด ขนทุกเส้นทั่วร่างก็ลุกชันขึ้นมาทันที ทั่วร่างเสมือนชาหนึบ!
มารดามันเถอะ!
นี่พวกมันมาฆ่าล้างบางผู้คนในบ้านเกิดของจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียน?
“พวกเจ้า สามารถกลับไปรายงานเรื่องราวที่ลั่วสุ่ยเทียนได้คนเดียว…พวกเจ้าคงเข้าใจคําพูดข้ากระมัง? และอย่าได้พยายยามหนี เพราะหากมีคนคิดหนีแม้แต่คนเดียว ข้าจะลงมือด้วยตัวเอง”
เมิ่งหลัวมองจ้องเหล่าจักรพรรดิอมตะของนิกายลั่วสุยด้วยสายตาเย็นชา
