และพอสิ้นคําของเมิ่งหลัว เหล่าจักรพรรดิอมตะทุกคนก็หน้าเปลี่ยนสีทันที
หลังจากนั้น ไม่รอให้เมิ่งหลัวได้พูดอะไรอีกคํา พวกมันก็ลงมือฆ่ากันเองทันที!
แรกลงมือผู้คนส่วนใหญ่ก็ร่วมมือกัฒ่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดก่อน จากนั้นก็กลุ้มรุมฆ่าผู้มีพลังฝีมือเป็นอันดับ 2 และ 3…
จนสุดท้ายเมื่อการเข่นฆ่าเอาชีวิตรอดจบลง และเหลือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในสภาพบาดเจ็บสาหัส แต่สีหน้าขอมันก็ไม่ได้แลดูเจ็บปวดอะไร จะมีก็แต่ความยินดีที่รอดตาย
“ใต้เท้า…ใต้เท้าเมิ่งหลัว”
คนที่รอดชีวิต หลังยยินดีอยู่ครู่หนึ่ง ก็หันไปมองถามเมิ่งหลัวด้วยความกังวล “ตอนนี้ ข้าน้อย…ข้าน้อยไปได้แล้วใช่หรือไม่?”
“เจ้าไปได้แล้ว”
เมิ่งหลัวกล่าวตอบด้วน้ำเสียงเฉยเมย “ข้าหวังว่าข่าวจะล่วงรู้ถึงหูจักรพรรดินีสวรรค์แห่งลั่วสุยเทียน”
“ขอบคุณใต้เท้าเมิ่งหลัว”
ได้ยินคําพูดดังกล่าวของเมิ่งหลัว ผู้ที่รอดชีวิตก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
และหลังจากที่มันเร่งงรุดจากไป ต้วนหลิงเทียนก็ปรากฏตัวขึ้น สีหน้าของเขาตอนนี้แลดูนั้นยากนัก
“นายน้อย เรื่องราวหลังจากนี้ท่านทําได้แค่รอให้ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์กลับมาก่อน ถึงจะตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไร…ครั้งนี้เมื่อข้าออกหน้าแล้ว รวมถึงเรื่องที่ข้าพูดไป จักรพรรดินีสวรรค์แห่งลั่วสุ่ยเทียนคงไม่กล้าคิดทําอะไรทุ่มบ่ามกับระนาบเซียนแห่งนี้อีก”
เมิงหลัวกล่าวกับต้วนหลิงเทียน
“อืม”
