สีหน้าลี่เฟยเปลี่ยนเป็นเย็นชา มองจ้องข่งโย่วอี้ดวยสายตาดุร้ายมากโทสะ และในขณะที่นางกําลังจะระเบิดโทสะออกมา ก็เป็นต้วนหลิงเทียนที่จับไหล่นางเบาๆ พลางส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม
“เสี่ยวเฟยเอ๋อ.สุนัขเห่า เจ้าจําต้องไปเห่าตอบด้วยหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้ม
ตั้งแต่วินาทีแรกที่ข่งโย่วอี้ปรากฏตัว เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชามากล้นไปด้วยความเกลียดชังของมันแล้ว
ตอนแรกเขาก็งุนงงอยู่บ้างว่าไฉนอีกฝ่ายแลดูอาฆาตเขาขนาดนี้ ทั้งๆที่เขาจําได้แม่นว่าไม่เคยพบเจอมันมาก่อน
จนถึงเมื่อครู่ พอได้ยินคําพูดของมัน เขาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่แท้อีกฝ่ายก็ตามซื้อภรรยาเขาอย่างลี่เฟยนี่เอง
เขาไม่ได้แปลกใจอะไร ที่มีคนตามตื้อลี่เฟย
“อื้อ จริงของเจ้า”
ได้ยินคําพูดของต้วนหลิงเทียน ลี่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะขานรับพลางหัวเราะเบาๆ ในใจเริ่มบังเกิดภาพจําในอดีตแล่นย้อนไปครั้งยังอยู่ในระนาบเซียน ตัวเลวร้ายผู้นี้ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน
คําพูดของต้วนหลิงเทียน ยังทําให้จักรพรรดิอมตะหนามม่วงอดยนคิ้วไม่ได้
ด้านข่งโย่วอี้ที่ถูกเปรียบเป็นสุนัข สีหน้าก็มีดดําลงปานจะคั้นได้เป็นน้ําหมึก จากนั้นก็หันไปมองลี่เฟย พลางกล่าวเสียงหนัก “ศิษย์น้องหญิงลี่เฟย ปกติสามีเจ้าหยาบคายเช่นนี้หรือ?”
“ข่งโย่วอี้ ก่อนที่เจ้าจะว่าผู้อื่นหยาบคาย เจ้ามิดูตัวเองก่อนเล่าว่ามีมารยาทหรือไม่?”
