ผู้เฒ่าหั่วเหลือบมองชือปั๋วผิงที่แลดูดุดันด้วยสายตาเฉยเมย กล่าวประกาศฐานะตัวออกไปด้วยรอยยิ้มแสยะเผยความดูแคลน จนเมื่อเห็นชือปั๋วผิงที่แลดูดุดันเอาเรื่องเมื่อครู่หน้าเสียไปหลังรับทราบตัวตนของมัน รอยยิ้มแสยะดูแคลนค่อยกลายเป็นรอยยิ้มขบขันอยู่บ้าง ลาหัวโล้นเฒ่าผู้นี้ช่างตลกยิ่ง!
“จริงสิ ครั้งสุดท้ายที่ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางของข้ากลับมายังพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียน จักรพรรดิสวรรค์สือฉีเทียนของพวกท่านก็ไปนําของขวัญไปร่วมแสดงความยินดีด้วย ข้าเองก็ได้พบเจอทั้งสนทนากันอยู่หลายคํา”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าวถึงจุดนี้ ก็หันไปมองถามชือปั๋วนู่ด้วยรอยยิ้มบางๆ “ในเมื่อท่านเป็นดั่งมือขวาคนสนิทของจักรพรรดิสวรรค์สื่อฉีเทียน ยามว่างๆก็สมควรได้ยินจักรพรรดิสวรรค์สือฉี่เทียนเอ่ยถึงเรื่องนี้อยู่บ้างกระมัง?”
ในตอนนั้น เมื่อจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมียเทียนหวนคืนตําแหน่งจักรพรรดิสวรรค์อย่างเป็นทางการ ก็ได้มีจักรพรรดิสวรรค์มากมายจากระนาบเทวโลกต่างๆมาเยี่ยมเยียนเพื่อร่วมแสดงความยินดีหมายสานไมตรี
หนึ่งในนั้นก็มีจักรพรรดิอมตะสือฉีเทียน
ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดิอมตะสวรรค์สือฉี่เทียนที่พูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ พอมารวมตัวอยู่กับเหล่าจักรพรรดิสวรรค์ที่คุยเก่งขี้ประจบทั้งหลาย ก็ให้ความรู้สึกจืดจางเสมือนไม่มีตัวตนอยู่บ้าง
