“ซากปรักหักพังของระนาบเทพที่พวกเจ้าอยากไปนักหนา..มีอยู่จริงๆ”
ต้วนหลิงเทียนมองไปยังพวกฟางจี้ทั้ง 5 ที่ร่ำร้องขอความตายอย่างโหยหวน ก็ค่อยๆกล่าวออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน “และพลังวิญญาณฟ้าดินในนั้นก็ช่วยชําระขัดเกลาผู้คนให้เสมือนเกิดใหม่ กลายเป็นมีพรสวรรค์ศักยภาพสูงล้ำได้จริงๆ…แต่ทว่ามันจะช่วยชําระขัดเกลาให้ผู้ที่ไม่ได้เป็นเซียนอมตะเท่านั้น แน่นอนว่าถึงเซียนอมตะจะไม่ได้รับชําระขัดเกลา แต่ถ้าได้ฝึกฝนบ่มเพาะในนั้น ด่านพลังก็จะก้าวหน้ารวดเร็วมาก…”
“และเป็นธรรมดาว่า…ซากปรักหักพังของระนาบเทพที่ว่า ท่านแม่ของข้าไม่เคยไปมาก่อน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซากปรักหักพังระนาบเทพที่ว่าตั้งอยู่ที่ไหน”
“ส่วนข้า ถึงแม้จะเคยไปซากปรักหักพังของระนาบเทพนั่นแล้ว แต่คิดจะเข้าไปอีกครั้ง ก็คงเข้าไปไม่ได้”
“ยิ่งไปกว่านั้นถึงข้าจะเข้าไปได้ ข้าก็คงไม่คิดเข้าไปให้เสียเวลาเพราะพลังวิญญาณฟ้าดินที่นั่นมันแห้งเหือดไปหมดแล้ว”
ทุกถ้อยคําวาจาของต้วนหลิงเทียน ทําให้พวกฟางจี้ทั้ง 5 เสียใจอย่างมาก…พวกมันไปล่วงเกินมารดาของชายเบื้องหน้า เพื่อซากปรักหักพังระนาบเทพที่ไร้ประโยชน์สําหรับพวกมัน! สุดท้ายเพราะความโลภอันสูญเปล่า พวกมันไม่เพียงแต่จะทรยศนิกายวิถีอีกา แต่ยังต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้อีก!!
อนิจจาโลกนี้ไม่มีโอสถรักษาอาการเสียใจ
