ผู้เฒ่าหั่วได้แต่คลี่ยยิ้มแหยๆ “เราท่านล้วนมาจากระนาบเหยียนหวง กระทั่งยังมาจากดาวเหยียนหวงเหมือนกัน ถึงแม้จะเป็นการยากที่ผู้อื่นจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายร่างที่แท้จริงของพวกเรา แต่เราท่านรวมถึงสหายร่วมบ้านเกิดเดียวกันคนอื่นๆ ย่อมสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่คุ้นเคยชัดเจน…”
“ตอนนั้นที่เจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติหายสาบสูญไป ข้าก็คิดว่าจะไม่ได้เจอเจ้าแล้วเสียอีก…แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เจ้าไม่เพียงแต่จะมายืนอยู่ต่อหน้าข้า ยังสามารถหลบหนีออกจากเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติได้แล้ว”
ซุนหงอคงกล่าว
“ข้าไม่ได้หนีออกมาจากเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติได้สําเร็จหรอก”
ผู้เฒ่าหั่วส่ายหัวไปมาพลางกล่าว “ด้วยความช่วยเหลือของใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ที่ข้าภักดี ข้าจึงถูกปลดปล่อยออกมาจากเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติ ทั้งข้ายังได้เป็นเจ้าของๆมันอีกด้วย”
“อัยยะ นั่นก็ถือเป็นวาสนาในคราวเคราะห์เลยนี่!”
ซุนหงอคงพยักหน้า “ว่าแต่ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ที่เจ้าว่าเป็นผู้ใดรึ?”
พอกล่าวจบคํา แววตาของซุนหงอคงก็ฉายจิตต่อสู้ขึ้นมาอีกครั้ง เพราะคนที่ทําให้ผู้เฒ่าทั่วภักดีได้ ย่อมไม่ใช่ชนชั้นต่ําทรามแน่
“จักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียน ฟงชิงหยาง”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าว
“ฟงชิงหยาง!?”
ได้ยินคําตอบของผู้เฒ่าหั่ว ซุนหงอคงก็ไม่อาจรักษามาดได้ต่อไป ลูกตาหดเล็กเผยท่าทางตกใจให้เห็นชัด
ผู้เฒ่าหั่วยิ้มบางๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาสืบต่อ
