“ดูเหมือนว่าเจ้าจะพบเจอวาสนาในคราวเคราะห์ของแท้แล้ว…”
ซุนหงอคงพอตั้งสติได้ ก็กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม “วันหน้าหากมีโอกาสข้าจะไปเยือนพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียนของเจ้าสักครา..อย่างไรก็ตามพอถึงตอนนั้น ข้าคงไปเพื่อท้าจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียนของเจ้า!”
“ผู้ยิ่งใหญ่เสมอฟ้าดิน…”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ แตกต่างจากจักรพรรดิ สวรรค์คนอื่นๆท่านไม่เพียงแต่จะเป็นจักรพรรดิสวรรค์ที่มีอายุน้อยที่สุดในบรรดาจักรพรรดิ สวรรค์ทั้งมวลของระนาบเทวโลกเท่านั้น แต่ยังใช้เวลาฝึกปรือน้อยกว่าใครอีกด้วย”
“หากจะนับกันในแง่ของระยะเวลาฝึกปรือแล้ว…เกรงว่ายังสั้นกว่าระยะเวลาฝึกปรือของเจ้าเสียอีก”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าว
ได้ยินคําพูดดังกล่าวของผู้เฒ่าหั่ว ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
เพราะตอนที่เขายังอยู่ระนาบเซียน เขาก็เคยได้ยินจากผู้เฒ่าหั่วมาแล้ว แม้ฉากเรื่องราว ที่เกิดขึ้นในไซอิ๋ว จะคล้ายอิงช่วงยุคราชวงศ์ถัง แต่นั่นเป็นแค่เรื่องแต่งเท่านั้น
อันที่จริงยุคสมัยที่ซุนหงอคงก่อเรื่อง มันนานกว่านั้นมาก ถึงกับย้อนหลังไปนานนับหมื่นๆปี
อย่างไรก็ตาม วันเวลาหลายหมื่นปในระนาบเทวโลกแล้ว มันก็ไม่อาจนับเป็นอะไร
“นี่เจ้าจะบอกว่าชั่วชีวิตนี้เกรงว่าข้าจะไล่ตามใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ของเจ้าไม่ทันงั้นรึ?”
