ด้านฉือหย่าชีที่เห็นท่าทางขี้เล่นของหูเหม่ย หลังจากคลี่ยิ้มบางๆ สุดท้ายก็เห็นร่างขึ้นไปเรียงแถวกับทุกคน ปกป้องต้วนหลิงเทียนไว้ด้านหลัง ใช้การกระทําเป็นการตอบคําถามของโหยวเฟิงอวี้ และคนอื่นๆ
นางไม่คิดนิ่งดูดาย!
“เสียสติ! พวกเจ้าล้วนเสียสติไปหมดแล้ว!!”
สีหน้าจักรพรรดิอมตะไว้ใจเหลยอิงกลายเป็นบิดเบี้ยวอัปลักษณ์นัก ร่างชราผอมบางยังสะท้านไปด้วยความโกรธ “ดูพวกมันเข้าเถอะจ้าววัง! ในความเห็นขาตอนนี้พวกฉือหล่างกับศิษย์มิต่างใดกับหมาปาตาขาวเลี้ยงไม่เชื่อง…วันนี้ในเมื่อพวกมันคิดปกป้องต้วนหลิงเทียนนัก ก็ฆ่าล้างพวกทรยศเนรคุณนให้สิ้นเถอะ! ยังต้องตัดรากถอนโคนพวกมันให้หมด!!”
วาจาของเหลยอิงนั้น ไม่ต่างอะไรจากพิษร้ายเลย
“ฉือหย่าซี ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ตัวเจ้าก็ถูกกําหนดไว้ให้ก้าวไกลไปมากกว่านี้…นี่เจ้าคิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับวังเทียนฉือเพราะคนทรยศคนหนึ่งจริงๆหรือ?”
สายตาที่จ้าววังเทียนฉือใช้มองฉือหย่าชี ฉายให้เห็นถึงโทสะทั้งความหวั่นหวาดปนๆกันไป
กับบิดาของฉือหย่าชี ฉือหล่าง นั่นมันไม่กลัวเลย
อย่างไรก็ตามเมื่อหลายปีก่อนพลังฝีมือของฉือหย่าชีก็พอๆกับมันแล้ว ตอนนี้ไม่พ้นนางต้องทิ้งมันไว้เบื้องหลังแล้วเป็นแน! หากต้องปะทะกันตัวต่อตัวน่ากลัวมันคงต้องถูกฉือหย่าชีจัดการได้ง่ายๆ!!
“ฉือหย่าชี…”
