ตอนนี้เองจักรพรรดิอมตะคลื่นหมอก กับจักรพรรดิอมตะเมฆดุริยะที่ไม่ได้กล่าววคําใดแต่แรกก็เริ่มกล่าวออกมาเพื่อเกลี้ยกล่อมฉือหย่าชี เพราะพวกมันเองก็เห็นฉือหย่าชีแต่เล็กจวบจนเติบโตมาถึงทุกวันนี้ กระทั่งยังอยากเห็นไม่น้อยว่าวันหน้าฉือหย่าชีจะเติบโตได้ถึงเพียงไหน
พวกมันย่อมไม่อยากให้นางหลงผิดจนออกนอกลู่นอกทาง
“ข้าไม่สนว่าต้วนหลิงเทียนจะเป็นคนทรยศของวังเทียนฉือหรือไม่…”
ฉือหย่าชีกวาดตามองเหล่าจักรพรรดิอมตะสมญานามเบื้องหน้า ด้วยใบหน้าที่ปราศจากความยินดียินร้ายใดๆ “ข้ารู้แค่ว่าวันนี้เขาเป็นศิษย์น้องเล็กของข้า และที่ย้อนกลับมาวังเทียนฉือ ก็เพื่อขอขมาพ่อข้ากับพวกข้าทุกคนที่เป็นศิษย์พี่”
“เช่นนั้น วันนี้ไม่ว่าหน้าไหนก็ตามที่คิดแตะต้องศิษย์น้องเล็กข้าก็ต้องถามโซในมือข้าฉือหย่าชีดูก่อน!”
สิ้นคํากล่าวของฉือหย่าชี ในมือนางก็ปรากฏแสงพลังสีเทาสว่างวาบ จากนั้นแสงพลัง ดังกล่าวก็ควบแน่นกลับกลายเป็นโซ่ยาวหลายหมี่ โซ่นี้แลดูใหญ่หนาน่าจะมีน้ําหนักไม่น้อย อย่างไรก็ตามยามฉือหย่าชีถือโซ่ดังกล่าวไว้ในมือคล้ายมันเบาประดุจขนนก!
“ฉือหย่าชี!”
