“เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน? เหมือนเมื่อครู่จะมีคลื่นพลังรุนแรงมาก”
“การทำลายล้างระดับนี้ เหมือนเป็นการต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการเลย”
ผู้ฝึกตนหลายคนซึ่งมาถึงที่นี่มองแดนดินอันมีสภาพเละเทะด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
สายตาของปวงชนมาหยุดอยู่ที่เจียงผิงอัน
เจียงผิงอันกำลังจะหนี ขณะที่หนึ่งเสียงร้องพลันดังออกมาจากเบื้องหลังกลุ่มคน
“ลูกพี่!”
เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู เจียงผิงอันก็มองตามเสียง สังเกตเห็นหนึ่งใบหน้างดงาม
เยี่ยอู๋ฉิงมิคาดว่าจะได้มาเจอเจียงผิงอันที่นี่ ยามเห็นเจียงผิงอันบาดเจ็บ เขาก็รีบวิ่งมาหา
“ลูกพี่ เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง? ใครทำร้ายเจ้าเช่นนี้?”
“ข้าเจอยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการสองคนสู้กัน แล้วโดนลูกหลงบาดเจ็บไปด้วยน่ะ”
เจียงผิงอันรีบแต่งเรื่องปกปิด
ยามผู้ฝึกตนด้านหลังได้ยินเช่นนี้ พวกเขาพลันตระหนักว่าเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ เมื่อครู่พวกเขาหลงคิดเสียแล้วว่าผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมสุญตาผู้นี้เป็นผู้สร้างความเสียหายมหาศาล ทำพวกเขาใจหายใจคว ่าหมด
แต่เยี่ยอู๋ฉิงรู้ว่าลูกพี่กำลังโกหก หากเขาถูกลูกหลงจริง ต้องเกิดบาดแผลหลายรูปแบบต่างกันไป
ลูกพี่น่าจะเผชิญหน้ายอดฝีมือขอบเขตบูรณาการมาจริง ๆ เสียมากกว่า!
ในเมื่อคู่ต่อสู้หายไปแล้ว ก็น่าจะถูกลูกพี่เล่นงานแตกพ่ายไป
ยากจะคาดคิดนักว่าขณะนี้ ลูกพี่แข็งแกร่งเพียงไรแล้ว
“ลูกพี่ ข้าจะพาเจ้ากลับไปรักษาตัวนะ”
เยี่ยอู๋ฉิงหันไปกล่าวกับผู้ฝึกตนหญิงในชุดกระโปรงสีเหลือ
