ัว “ติดตามข้าน่าเบื่อจะตาย มีสตรีที่ควรค่าให้เจ้าปกป้องสักคน ชีวิตจะแตกต่างไปมากนะ”
“ข้าแค่อยากปกป้องลูกพี่เท่านั้น”
สายตาของเยี่ยอู๋ฉิงไร้การสั่นคลอน
“นี่ พวกเจ้าคุยอะไรกัน?”
หลัวอีเฟยเห็นทั้งสองส่งกระแสปราณเสวนา ก็ตะโกนขัดขึ้นทันที
เจียงผิงอันนำแหวนเก็บของวงหนึ่งส่งให้หลัวอีเฟย “ศิษย์พี่หญิงหลัว ในนี้มีผลึกวิญญาณห้าร้อยชิ้น ขอบคุณมากสำหรับโอสถ นี่ถือว่าข้าซื้อ”
“ข้าไม่อยากได้ผลึกวิญญาณของเจ้า!”
สุดท้าย หลัวอีเฟยก็กอดแขนเยี่ยอู๋ฉิงไว้ไม่ยอมปล่อย
แค่โอสถหกวงจรจักรวาลเม็ดเดียว นางไม่สนใจหรอก
เมื่อเห็นหลัวอีเฟยไม่ยอมรับ เจียงผิงอันก็มองเยี่ยอู๋ฉิงอย่างขอโทษขอโพย คงทำได้เพียงให้เขาสังเวยศักดิ์ศรีไปก่อนสักพัก
“เช่นนั้นก็เชิญตามอัธยาศัยเถิด ข้าขอล่วงหน้าไปก่อน”
เจียงผิงอันอยากไปหาที่ย่อยโอสถ
“เดี๋ยวก่อน!”
หลัวอีเฟยเรียกเจียงผิงอันไว้ “ห้าร้อย ไม่สิ พันแต้มผลงาน มาทำภารกิจกับข้า”
“อะไรนะ!”
ยามปวงชนรอบข้างได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็อุทานกันทันที
“ศิษย์น้องหญิงหลัว เราซึ่งมีการฝึกฝนขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตายังได้แต้มผลงานกันคนละร้อย จะให้เขาพันแต้มผลงานได้อย่างไร?”
ปวงชนล้วนดูแค้นเคือง เจียนกลายเป็นวิญญาณแค้นกันอยู่แล้ว
ต่อให้จ้างวานยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ ยังมิต้องใช้ถึงพันแต้มผลงานเลย
ผลงานน้อยกว่าหากลัวไม่ จะกลัวก็แค่ถูกเปรียบเทียบ ขอเพียงนำมาเปรียบกัน สติก็แทบแหลกพัง สู้ให้ทุกผู้ทุกข์ยากเท่าเท
