ตอนนี้เองหลานจี้เหนียนที่มองจ้องแผ่นหลังต้วนหลิงเทียนอยู่ก็ทนไม่ไหว โพล่งคําออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
“เฮ ไอ้หน้าปลาจวด เจ้านะเหรอที่คิดจะแต่งงานกับซือหลิงของพวกเรา?”
ตอนนี้เองเสี่ยวจินก็ก้าวอาดๆไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน มองจ้องหลานจี้เหนียนเขม็ง พลางถามด้วยน้ำเสียงดูแคลน
อย่างไรก็ตามนางที่ก้าวไปไม่รีบไม่ร้อน พริบตาต่อมาก็มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหลานจี้เหนียนอย่างอัศจรรย์
“หืม?!”
เห็นการเคลื่อนไหวดังกล่าวของเสี่ยวจิน หลานเหิงอดไม่ได้ที่จะชักสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา
“เสี่ยวจิน”
ตอนนี้เอง ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวพลางหันกลับมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน “ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”
“โอ้?”
ได้ยินคําพูดของเสี่ยวจิน เสี่ยวจินก็ชะงักไปเล็กน้อย นางย่อมไม่กล้าไม่เชื่อฟัง เพียงแลบลิ้นออกมาอย่างซุกซน ก่อนจะหันหลังวิ่งหลุนๆกลับมาทันที
นางคิดจะ เล่น” กับหลานจี้เหนียนคนนี้สักหน่อย แต่ในเมื่อพี่ใหญ่หลิงเทียนของนางบอกว่าจะจัดการเอง เช่นนั้นนางก็อด เล่น” กับมันโดยปริยาย
เพราะนางยย่อมรู้สึกได้ ว่าตอนนี้พี่ใหญ่ของนางโกรธมาก!
“ฮ่วนเอ๋อ เจ้าอยู่กับซือหลิงก่อน”
หลังได้ยินคําพูดต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ๋อก็ปล่อยมือต้วนหลิงเทียน จากนั้นก็เดินไปหยุดข้างต้วนซือหลิง ส่วนทางด้านต้วนหลิงเทียนก็ก้าวออกไปไม่กี่ก้าวก่อนจะหยุดเผชิญหน้ากับพวกหลานเหิง หลานจี้เหนียน และคนอื่นๆ
“แล้วนี่เจ้าเป็นใคร คิดสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้ด้วยหรือไม่?”
