พอเห็นเฟิงเทียนหวู่เหม่อไป ต้วนซือหลิงก็อดถามออกมาไม่ได้
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ต้วนซือหลิงได้อยู่กับเฟิงเทียนหวู่มาโดยตลอด เฟิงเทียนหวู่จึงเป็นทั้งมารดาและพี่สาวของนาง
อาจกล่าวได้ว่าเวลาที่ต้วนซือหลิงใช้อยู่ร่วมกับบิดามารดาของนาง ยังไม่นานเท่ากับเวลาที่อยู่ด้วยกันกับเฟิงเทียนหวู่ด้วยซ้ํา
“ข้ากําลังคิดอยู่ว่านี่มันก็ผ่านมาเป็นร้อยปีแล้ว ไม่ทราบว่าท่านพ่อของเจ้าได้มาถึงพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์แล้วหรือยัง…”
ก็หันไปมองต้วนซือหลิง สองตากระจ่างงามหมดจดของนางเต็ม
ไปด้วยความอ่อนโยน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเฟิงเทียนหวู่ก็เห็นต้วนซือหลิงเป็นดั่งลูกสาวแท้ๆของาง
ไม่ว่ามีสิ่งดีๆใดๆนางก็ยกให้ต้วนซือหลิงก่อน
เพราะเหตุนี้ทําให้ด้านพลังของต้วนซือหลิงแทบจะไล่ตามนางทันแล้ว…หากไม่ใช่เพราะภายหลังต้วนซื้อหลิงรู้ความ และมักจะปฏิเสธไม่ยอมรับความหวังดีของเฟิงเทียนหวู่ ปานนี้ด้านพลังฝึกปรือของต้วนซือหลิงคงก้าวข้ามเฟิงเทียนหวู่ไปนานแล้ว
“ท่านพ่อ…”
ได้ยินคําพูดของเฟิงเทียนหวู่ ต้วนซือหลิงก็นิ่งเหม่อไปทันที
ย้อนกลับไปในอดีต ตอนที่นางต้องแยกจากบิดา ถึงแม้นางจะยังเล็กแต่ทว่าก็จําความได้แล้วจึงรู้ว่าบิดามีหน้าตาเป็นอย่างไร รู้ว่ามารดามีหน้าตาเป็นอย่างไร
“น้าหวู่ ข้าคิดถึงท่านพ่อกับท่านแม่ยิ่ง”
