เจียงผิงอันกระเด็นไปชนต้นไม้หักต้นหนึ่ง บนอกมีแผลกระบี่ลึกล ้า กระดูกขาวโผล่ให้เห็นชัดเจน
“แค่ก ๆ”
เจียงผิงอันกระอักเลือด สภาพดูอ่อนแรง
“ยังอ่อนแอเกินไป หากบรรลุกฎแห่งกำลังและกฎแห่งแรงโน้มถ่วงขั้นสามได้ บางทีอาจง่ายกว่านี้”
จินตี๋ถือกระบี่มุ่งเข้ามา “เจ้าแข็งแกร่งมากจริง ๆ ในขอบเขตเดียวกัน ทั่วทั้งศาลาสาขา พลังต่อสู้ของเจ้าอย่างน้อย ๆ ก็ติดหนึ่งในสามอันดับแรก”
“เจ้าควรมีอนาคตกว้างไกล แต่เจ้าดันมาเป็นศัตรูของฝ่ายรักษาระเบียบของข้าเสียนี่”
“ชีวิตเจ้าจบที่นี่แหละ!”
จินตี๋มิกล้าเลินเล่อ เหวี่ยงกระบี่ในมือสุดกำลังเข้าใส่เจียงผิงอันอีกครั้ง
จินตี๋กลัวเจียงผิงอันอย่างลึกล ้า หากอีกฝ่ายบรรลุกฎเกณฑ์ขั้นสามครบทุกแขนง คนที่ตายก็น่าจะเป็นเขา
ได้ยินว่าการฆ่าอัจฉริยะสามารถช่วงชิงวาสนาของอีกฝ่ายมาได้แต่ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่
หากจริงขึ้นมา เขาก็จะทะยานสู่นภาแล้ว
ทว่า ยามกระบี่ในมือเขาโรยลง จู่ ๆ เจียงผิงอันก็หายตัวไป ปล่อยกระบี่ของเขาฟาดฟันใส่อากาศธาตุ
จินตี๋ตะลึง เกิดอะไรขึ้น? ตัวคนล่ะ?
เขาสัมผัสบางสิ่งได้แล้วหันไปเบื้องหลัง
เจียงผิงอันคืนสู่ตำแหน่งเดิมเมื่อครู่ แต่ปรากฏว่าบาดแผลบนร่างของเขากลับมลายหายสิ้น
จินตี๋งุนงงอย่างยิ่ง เจียงผิงอันหนีพ้นได้อย่างไร? ข้ามมิติหรือ?
ไม่มีคลื่นพลังมิติใด ๆ ให้เขาสังเกตเห็นแท้ ๆ
ยิ่งกว่านั้น บาดแผลของเจียงผิงอันไม่มีทางฟื้นตัวได้ไวเพียงนี้กระทั่งอาภรณ์ยังกลับประสา
