น…
ทันใดนั้น จินตี๋ก็ตระหนักถึงบางสิ่ง ดวงตาซึ่งเหลือเพียงหนึ่งเบิกกว้างอย่างขวัญผวา ปากร้องอุทาน
“พลังแห่งกาลเวลา! เจ้าบรรลุอำนาจกาลเวลา!”
นี่หาใช่การย้ายมิติไม่ แต่เป็นการย้อนเวลา!
เจียงผิงอันผู้นี้เป็นใครกัน? ไฉนจึงบรรลุพลังน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้!
หากไร้ซึ่งกาลเวลา มิติก็ยืนยงเป็นที่หนึ่ง หากยามใดกาลเวลาเผยโฉม ทุกกฎเกณฑ์ล้วนไร้ความหมาย
สีหน้าของเจียงผิงอันเองก็เผยความประหลาดใจ เขาเผยอำนาจกาลเวลาออกมาจริงแท้
ทว่า แตกต่างจากกาลก่อน ครั้งนี้พลังแห่งกาลเวลามิได้ถูกใช้หมดไป
เจียงผิงอันยกมือขึ้นมองลวดลายสีเขียวบนหลังมือ อำนาจกาลเวลาอัดแน่นอยู่บนนั้น
กาลก่อน เพื่อฆ่าเขาให้ตาย แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อส่งศิลาสางกาลเวลามาให้เขา ซึ่งศิลาสางกาลเวลาก็ฝังลวดลายนี้ไว้บนหลังมือเขา
แม้ศิลาสางกาลเวลาจะถูกสังเวยไปแล้ว ลวดลายเต๋าแห่งกาลเวลาก็ยังหลงเหลือบนหลังมือ
ทันทีที่เขาใช้อำนาจกาลเวลา ลวดลายเต๋าบนหลังมือเขาก็ถูกใช้งาน ทำให้เขาย้อนเวลากลับไปได้ห้าชั่วอึดใจก่อนหน้า บาดแผลในกายหายสิ้นไม่มีเหลือ
แม้จะใช้พลังไปมาก กระทั่งสูบพลังเขาไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็หามีพิษภัยต่อเจียงผิงอันไม่
เขาล่ะอยากแจ้งข่าวนี้ให้แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อปรีดากันเสียจริง
เขาใช้พลังกลืนกิน ปราณมารในพนาผีคลับคล้ายถูกเชิญมาหลั่งหลากเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง
“สัตว์ประหลาด! เจ้ามันสัตว์ประหลาด!”
เสียงคำรามลั่นของจินตี๋คละเคล้าด้วยความกลั
