สาดกระเซ็นออกมา
จินตี๋มองออกว่านั่นคือมีดของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้เขาใช้มันแทงตาเจียงผิงอันมาก่อน
เจ้านี่จดจำแค้นนี้มาตลอด…
ขณะเดียวกัน กิ่งมารสะเทือนสรวงสีทองก็ปรากฏในมือเจียงผิงอัน
จิตสัมผัสของจินตี๋กวาดผ่านกิ่งมารนี้ แล้วก็จังงังไปทันใด
ยอดสมบัติ… กระทั่งมียอดสมบัติ!
ขณะนี้ ในที่สุดจินตี๋ก็เข้าใจว่าเจียงผิงอันฆ่าเขาได้แต่แรกแล้ว
เหตุที่อีกฝ่ายไม่ลงมือเสียแต่แรก ก็แค่เพราะใช้เขาเป็นเครื่องมือพัฒนาพลังต่อสู้ของตนเท่านั้น
ใช้ยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการเป็นคู่ซ้อม พฤติกรรมเช่นนี้ระห ่าสิ้นดี
“เจ้าเป็นใครกันแน่!”
จินตี๋ถามประโยคนี้ออกมาเป็นครั้งที่สาม
พรสวรรค์ของเจียงผิงอัน พินิจทั่วแคว้นชางหลานก็ยังเป็นระดับสุดยอดแน่แท้ แต่เขากลับไม่เคยได้ยินถึงนามอีกฝ่ายมาก่อน
เจียงผิงอันยังคงไม่ตอบ กิ่งมารสะเทือนสรวงอันหนักหนาสาหัสฟาดลงดุจอุกกาบาตถล่ม
ตู้ม!
เลือดเนื้อของจินตี๋ระเบิดแหลก
เจียงผิงอันต้องทำลายร่างของอีกฝ่าย ยามบรรลุถึงขอบเขตบูรณาการ พลังชีวิตแข็งแกร่งอย่างยิ่ง เรื่องหนีให้พ้นนั้นแสนง่าย
เลือดเนื้อนี้จะเปลืองเปล่ามิได้ เขาควบคุมจำนง โกยชิ้นเนื้อทั้งหลายเก็บไป
เจียงผิงอันร่อนลงบนพื้นอันพินาศเละ หอบหายใจหนักหน่วง ทั่วกายไร้จุดใดสมบูรณ์ดี
กระดูกปริแตก อวัยวะภายในเสียหาย กฎเกณฑ์เคล็ดพลังอาละวาดไปทั่วกาย
หากมิใช่เพราะจินตี๋ใช้ ‘เคล็ดพลังแห่งกำลัง’ ซึ่งเจียงผิงอันดูดซับไปตรง ๆ ได้ บาดแผลของเขาคงยิ่
