“ในความคิดข้าหลังจากที่พวกมันได้รับทราบข่าวของเจ้า ไม่พ้นพวกมันต้องเร่งส่งมือดีมาดักทางกลับหุบจันทร์โลหิตของเจ้าทุกทาง พอพบเจอก็ต้องฆ่าเจ้าทิ้งทันทีแน่”
กล่าวถึงจุดนี้สีหน้าของจี้หนิงอวิ๋นก็ฉายชัดถึงความกังวล
“เมื่อครู ข้าเร่งติดต่อไปหาผู้นําเผ่ามังกรของข้าแล้ว เพื่อให้ท่านผู้นําของข้าแจ้งเรื่องเจ้าไปยังจ้าวหุบจันทร์โลหิตของเจ้าโดตรง..หากข้าเดาไม่ผิด ตอนนี้จ้าวหุบจันทร์โลหิตของเจ้า สมควรทราบเรื่องของเจ้าแล้ว”
พอกล่าวถึงตรงนี้ อยู่ๆจี้หนิงอวิ๋นก็นิ่งเหม่อไปพักหนึ่ง ค่อยกลับมารู้สึกตัวเร่งกล่าวออกว่า “ไม่ทันขาดคํา ข้าพึ่งได้รับแจ้งจากท่านผู้นํามาว่า จ้าวหุบจันทร์โลหิตของเจ้าฝากฝังให้พวกเราดูแลเจ้าให้ดี”
“และตอนนี้จ้าวหุบของเจ้ากําลังนําคนมารับเจ้ากลับด้วยตัวเอง”
“ช่วง 2-3 วันหลังจากนี้เจ้าก็พักอยู่ที่นี่เถอะ อย่าได้ออกไปชนที่ไหนนอกเผ่ามังกรอีกเชียว”
จี้หนิงอวิ๋นกล่าว ท้ายประโยคยังมองจ้องเสี่ยวจินด้วยสายตาแหลมคม
“เข้าใจแล้ว อาวุโสจี้”
เสี่ยวจินที่โดนสายตาทั้งดุทั้งห่วงของจี้หนิงอวินมองจ้องมา ก็ไม่กล้ารอช้าเร่งกล่าวตอบรับอย่างเชื่อฟัง และตอนนี้นางก็บังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาไม่น้อย ด้วยไม่คิดเลยว่าแค่นางคิดอยากอวดร่างที่แท้จริงกับเสี่ยวเฮยเสี่ยวไป จะทําให้กลายเป็นเรื่องอันตรายขึ้นมาได้
ยังไม่เคยฝันมาก่อน ว่าเรื่องการวิวัฒนาการของนางจะเกี่ยวพันวุ่นวายไปถึงขั้วอํานาจอะไรแบบนี้
