ฮวนเอ๋อกล่าว
“เป็นเรื่องปกติ”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มพลางกล่าว “สมรภูมิอเวจีถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของผู้แข็งแกร่งที่สุด…ค่ายกลที่เป็นอุปสรรคขัดขวางไม่ให้ใครเข้าไปง่ายๆ ย่อมไม่อาจทําลายได้ด้วยวิธีการทั่วไปทั้งหมดเพื่อกันไม่ให้ผู้ที่ผ่านมาโดยบังเอิญพบเจอแล้วเข้าไป”
หลังจากนั้น ต้วนหลิงเทียนก็เริ่มทําตามวิธีที่เขาได้รับมาตอนซื้อแดนลับส่วนตัว เพื่อทําลายค่ายกลมายาเบื้องหน้าทันที จากนั้นก็พาฮ่วนเอ๋อกับเสี่ยวจินเดินเข้าไป ไม่นานนักพวกเขาก็เข้าสู่พื้นที่อันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง
“พระราชวัง…”
เมื่อปรากฏในพื้นที่แห่งใหม่แล้ว พระราชวังหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ก็เข้าสู่ครรลองสายตาต้วนหลิงเทียนกับพวกทันที
พระราชวังหลังนี้กล่าวไปยังตั้งอยู่ไกลไม่ใช่เล่น อีกทั้งถนนที่ทอดยาวสู่พระราชวัง ทั้ง 2 ฟากฝั่ง ก็เต็มไปด้วยรูปปั้นตั้งอยู่รูปปั้นเหล่านี้มีทั้งรูปปั้นเด็กคนหนุ่มจวบจนผู้ชรา เรียกว่ามีทุกเพศทุกวัย
นอกจากรูปปั้นลักษณะผู้คนแล้ว ยังมีรูปปั้นสัตว์อมตะอีกด้วย
สัตว์อมตะนั้น มีบางชนิดที่ต้วนหลิงเทียนคุ้นเคยอย่างมังกรพยัคฆ์อะไรทํานองนั้น ส่วนที่ไม่คุ้นต้วนหลิงเทียนก็บอกไม่ได้ว่าเป็นตัวอะไร
“ถึงแล้วล่ะ”
