“อย่างไรก็ตาม ช่างเหนือความคาดหมายนัก ที่แท้เจ้าเป็นถึงผู้สืบทอดของฝูงชิงหยางในระนาบโลกียะเท่าที่ข้ามาฟังชิงหยางไม่เคยรับศิษย์ที่แท้จริงเลยสักคน ถึงแม้ตัวเจ้าจะเป็นผู้สืบทอดมรดกในระนาบโลกียะ แต่เจ้าต้องทราบด้วยว่า กระทั่งศิษย์ในนามของฟงชิงหยาง ก็ไม่เคยมีใครได้รับสืบทอดมรดกวิชาของฟงชิงหยางเหมือนเจ้าแต่คนเดียว”
จี้หนิงอวิ๋นมองจ้องตัวนหลิงเทียนด้วยสายตาประหลาดใจ “แล้วไฉน. เจ้าถึงไม่ไปจี้เมียเทียน เพื่อหาฟงชิงหยางล่ะ?”
“ข้าเองก็ได้รู้ว่าอาวุโสฟงชิงหยางกลับมาจากนรกอสุราอย่างปลอดภัยแล้ว แถมยังทวงคืนตําแหน่งจักรพรรดิสวรรค์ได้สําเร็จอย่างไรก็ตามข้าคิดว่าอาศัยข้าที่เป็นแค่ผู้สืบทอดมรดกของท่าน ในระนาบโลกียะคงไม่มีค่าให้พูดถึง เพราะท่านไม่พ้นต้องมีคนที่ได้รับมรดกในระนาบโลกียะเหมือนข้ามากมาย ไหนจะยังในระนาบเทวโลกอีก เช่นนั้นข้าก็เลยคิดว่าต่อให้ข้าไป ไม่แน่ว่าจะโดนปิดประตูใส่เอาน่ะ”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มโง่งม
“ ปิดประตูใส่ เจ้าคิดไปนุ่นแล้ว!”
จี้หนิงอวิ๋นส่ายหัวไปมา “ฟังชิงหยางนั้นกับคนที่ไม่รู้จัก มันหยิ่งผยองไม่เห็นหัวผู้ใดก็จริง แต่กับคนใกล้ตัวมันนับว่าใจดีและให้ความสําคัญมาก”
“ในอดีตมันก็เคยมาประมือกับผู้นําเผ่ามังกรของพวกเรา สุดท้ายจากคนไม่รู้จักก็ได้เป็นสหายกัน”
