สายตาตัวนหลิงเทียนกลายเป็นเลื่อนลอยหวนรําลึก “ข้าพบเจอกับฮวนเอ้อครั้งแรก เมื่อ 200 กว่าปีก่อน…”
หลังจากนั้นเขาก็กล่าวเล่าให้เสี่ยวจินและทุกคนฟัง ว่าเขาเจอกับฮ่วนเอ๋อได้ยังไงออกมา
และเล่าไปถึงจุดหนึ่ง เหลียนชิวที่อยู่ข้างๆก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มแหยๆ กล่าวแทรกขึ้นมาด้วยความละอาย “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าแท้ๆ…หากไม่ใช่เพราะข้าถูกขังในวังเทียนฉือเสวียนเอ้อก็คงไม่ต้องต้นมาหาข้า ฮ่วนเอ๋อก็คงไม่ถูกทิ้งไว้เพียงลําพังแบบนั้น”
“โชคดีนักที่นางได้พบกับเจ้า….”
“ดูเหมือนเรื่องที่เสวียนเอ้อบอกว่า ก่อนจะมาหาข้านางได้ไปหาผู้อาวุใสในเผ่าจิ้งจอกมายาที่เชี่ยวชาญศาสตร์ทํานาย และบอกว่าส่วนเอื้อมีชะตาได้พบเจอผู้ยิ่งใหญ่เกื้อหนุน ท่าทางนางจ ไม่ได้โกหกข้าจริงๆ”
เหลียนชิวกล่าว
ในสายตาของเหลียนชิว ต้วนหลิงเทียนสมควรเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ว่า
“อาวุโสเหลียนชิว ข้าจะพาท่านไปยังระนาบเซียน เพื่อพบนาง”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวกับเหลียนชิว
ขณะเดียวกันเขาก็ไม่ลืมหันไปมองถามเสี่ยวจิน เสี่ยวเฮยและเสี่ยวไป๋ “พวกเจ้าทั้ง 3 ล่ะว่าไง? จะกลับไประนาบเซียนกับข้าก่อน หรือจะกลับไปว่านโซ่วเทียนเลย?”
“พี่ใหญ่หลิงเทียน พวกเราต้องไปกับท่านก่อนอยู่แล้ว..พอดีพวกเราก็อยากพบเจอพี่สาวฮ่วนเอ๋อเหมือนกัน”
เสี่ยวจินยิ้ม
เสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋ไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปมองหนิงอนก่อน
