เรื่องตลก ไม่ได้คาดคิดว่าจะเป็นเรื่องจริง!]
[ใครบ้างเล่าจะเข้าใจ ห้องของนายน้อยคนเดียวใหญ่กว่าบ้านของฉันถึงสามเท่า…]
[เฮ้ คุณรวยมากจริง ๆ นะ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณตกเป็นเป้าหมายของคนร้าย]
ตอนนี้ที่ใส่ปากกาเคลือบสีแดงวางอยู่ตรงหน้าเขา และหลิ่วอิ๋งก็เบนกล้องไปทางวัตถุโบราณชิ้นอื่น ๆ ในบ้าน “อาจารย์ งั้นแจกันนี่…”
แจกันหยกที่มีคอแคบและท้องป่องตกแต่งด้วยดอกไม้แห้งบาง ๆ เฝ่ยไป๋ลู่พลันความรู้สึกดิ่งวูบ “วัตถุฝังศพ”
“การประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดนั่น…”
“เป็นวัตถุฝังศพเช่นกัน”
……
โบราณวัตถุหลายชิ้นที่เรียงกันอยู่เป็นวัตถุฝังศพ หลังจากมองไปรอบ ๆ เฝ่ยไป๋ลู่ก็ต้องถอนหายใจแล้วพูดว่า “คุณเก็บวัตถุฝังศพของคนตายมากมายไว้ในห้อง และการจัดวางก็แปลกมากจนทำให้เกิดรูปร่างวิถีโคจรดาวที่คลุมเครือ เหนือดวงจันทร์ การวางเตียงใหญ่อยู่ตรงกลางสิ่งเหล่านั้น นั่นเป็นเหมือนสุสาน คุณรอดมาได้จากการนอนในที่แบบนี้ เพราะดวงแปดอักษร*[2]ของคุณแข็งมาก”
หลังจากเฝ่ยไป๋ลู่พูดจบ หลิ่วอิ๋งก็ยิ่งขนลุกกับความสยองของห้องนอน
หลิ่วอิ๋งตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงว่าเขานอนอยู่บนเตียงราวกับว่าเขานอนอยู่ในโลงศพของคนตาย
เขาตกใจมากจนกรีดร้องและรีบวิ่งออกไปที่ประตู “ช่วยด้วย!!!”
คุณพ่อหลิ่วในห้องนั่งเล่นมองลูกชายที่หวาดกลัวด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น?”
หลิ่วอิ๋งพูดติดอ่าง “มีคนทำร้ายผม…ของเหล่านั้นล้วนเป็นของของคนตาย ผมนอนอยู่ในสุสา
