น มันน่ากลัวมาก…”
“แกดูการ์ตูนอีกแล้วเรอะ? คราวนี้ธีมอะไรล่ะ? ปล้นสุสาน?” สีหน้าของคุณพ่อหลิ่วพลันเคร่งขรึมขึ้น
หลิ่วอิ๋งชะงัก เขาหน้าแดง “สิ่งที่ผมพูดเป็นเรื่องจริงนะครับ!”
กล้องในมือสั่นไหว
เฝ่ยไป๋ลู่อดไม่ได้ที่จะกลอกตา ตระกูลหลิ่วนี่น่าสนใจจริง ๆ
ลูกชายวางวัตถุต้องสาปไว้ในห้องนอน ส่วนผู้ใหญ่ก็จัดแสดงอาวุธโบราณไว้ในห้องโถง
โชคดีที่มีคางคกสีทองแห่งความมั่งคั่งเฝ้าบ้าน*[3] และตำแหน่งบ้านมีฮวงจุ้ยที่ดีมาก มิฉะนั้นครอบครัวนี้คงถูกทำลายไปนานแล้ว คงไม่มี ‘หลิ่วอิ๋งผู้อวดแบล็กการ์ด’ แบบวันนี้หรอก
“พ่อครับ มีคนทำร้ายครอบครัวเราจริง ๆ ของเก่าในห้องนอนผม เป็นของคนตายทั้งหมด และบางทีของเก่าอื่น ๆ ในบ้านเราก็ใช่เหมือนกัน” หลิ่วอิ๋งกลัวว่าคุณพ่อหลิ่วจะไม่สนใจ จึงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “นี่คือสิ่งที่อาจารย์บอกผม ถ้าไม่เชื่อ พ่อก็ขอให้ผู้ประเมินของเก่ามาตรวจสอบก็ได้”
พ่อหลิ่วขมวดคิ้วและตำหนิ “อาจารย์คนไหน คนหลอกลวงพวกนั้นล้วนเป็นคนโกหก แกอย่ามัวแต่ขี้เกียจทั้งวัน เข้าบริษัทไปเรียนรู้วิธีทำธุรกิจกับฉันได้แล้ว”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เห็นดวงตาของลูกชายคนเล็กแดงก่ำ จึงอดไม่ได้ที่จะใจเย็นลง และกล่าวอย่างจริงจังว่า “แกเกือบจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถึงเวลาลุกขึ้นยืนได้แล้ว พี่ชายของแกก็เป็นแบบนั้น แม่แกกับฉันก็แก่แล้ว อีกหน่อยเรื่องในบ้านต้องพึ่งพาแก ถ้าแกยังเป็นแบบนี้ต่อไป ในอนาคตจะให้ฉันวางใจได้ยังไง?”
เข
