ตอนนี้เอง โหยวเฟิงอวี้ พลันกล่าวออกมาอยย่างประจวบเหมาะ “ข้าถามพวกมันไปว่ารู้หรือไม่ว่าเหลยจวิ้นตายได้อย่างไร…พวกมันบอกว่าไม่รู้ พวกมันรู้แค่ว่าเหลยจวิ้นถูกฆ่าตายที่เรือนจําชั้น
“ผู้คุมที่ทําหน้าที่ลาดตระเวนในเรือนจําทั้ง 6 ถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มผู้ที่ทําหน้าที่เป็นผู้คุมในเรือนจําชั้น 2 เป็นศิษย์อัจฉริยะทั้งคู่ ส่วนบนเรือนจําชั้น 3 เป็นศิษย์อัจฉริยะคนหนึ่งอาวุโสของคุกคนหนึ่งทั้ง 4 ไม่มีผู้ใดตาย”
“ตอนนี้ทั้ง 3 ใน 4 คนนั่นยังอยู่ในคุกหมื่นพันธนาการ”
“ที่ไม่อยู่ก็มีแค่ศิษย์อัจฉริยะที่ทําหน้าที่ในชั้น 3 เท่านั้น”
กล่าวถึงจุดนี้ สองตาโหยวเฟิงอวี้ก็เย็นชาจนเสมือนไร้ความรู้สึกใดๆ หากแต่ต่อมาก็เผยประกายเยียบเย็นอย่างน่ากลัว หันไปมองถามจักรพรรดิอมตะทุ่งขจี ฉือหล่าง ว่า “ฉือหล่าง เจ้ารู้หรือไม่ว่าศิษย์อัจฉริยะที่ทําหน้าที่ผู้คุมบนชั้น 3 เป็นผู้ใด?”
“ผู้ใด?”
ฉือหล่างได้แต่ย้อนถามออกไปด้วยยสายตาว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว ขณะเดียวกันมันก็อดไม่ได้ที่จะงุนงง ว่าไฉนอยู่จ้าววังเทียนฉือถึงถามเรื่องนี้กับมัน
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้เรื่อง”
เมื่อเห็นว่าสีหน้าและการตอบสนองของฉือหล่างเป็นธรรมชาติ และสายตาก็แลดูว่างเปล่าไม่รู้เรื่องอะไร โหยวเฟิงอวี้ก็พยักหน้าเบาๆ
“ท่านจ้าววังที่แท้ท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่?”
คิ้วฉือหล่างยนเป็นปม ด้วยไม่ทราบว่าจ้าววังเทียนฉือจะสื่ออะไร
