“พวกมันก็เลยรวมหัวกันจ้างพี่น้องมือสังหาร คนที่ท่านพึ่งฆ่าไปก็คือมือสังหารคนพี่…ส่วนเจ้าคนน้องนั้นถูกข้าฆ่าตายไปแล้ว”
“มันน่าจะได้รับแจ้งจากคนที่คิดเล่นงานข้าว่าข้าได้ออกจากวังเทียนฉือมา เช่นนั้นมันก็เลยมาดักรอข้าขากลับ”
“ยังรอจนได้เจอข้าที่พึ่งกลับมาวันนี้อีกด้วย”
กล่าวจบคํา สองตาต้วนหลิงเทียนก็เผยประกายเย็นชาวูบวาบ
เหลยจวิ้น!
หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เรื่องที่สําคัญที่สุดก็คือช่วยบิดามารดาของฮ่วนเอ๋อออกจากคุกล่ะก็เขาก็แทบรอไปคิดบัญชีเหลยจวิ้นถึงหน้าประตูไม่ไหวแล้ว!
“คนเช่นนี้หากฆ่าได้ก็รีบๆฆ่าไปให้เร็วที่สุด”
เมิ่งชวนกล่าว “ผู้ที่เล่นงานเจ้าอย่างเปิดเผยไม่ได้น่ากลัวอะไร…แต่กับผู้คนที่ซุ่มซ่อนตัวราวอสรพิษและสามารถลอบกัดเจ้าได้ทุกเวลาเช่นนี้ นับว่าน่ากลัวที่สุด”
“อ่า”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า สองตาเย็นลงราวจะแช่แข็งผู้คน “มันอยู่ได้อีกไม่นานหรอก”
“ผู้อาวุโสเมิ่งชวน ถ้าอย่างไรข้าขอตัวกลับก่อน…รบกวนท่านทําตามขั้นตอนปกติ และ ไปพบจ้าววังเทียนฉือเพื่อหารือเรื่องปล่อยคนดู”
หลังจากกล่าวลาเมิ่งชวนแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เดินทางกลับวังเทียนฉือด้วยตัวเอง ไม่ นานก็กลับถึงเขตที่พักในด่านของฉือหล่าง
หลังกลับมาถึงที่พักแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
