“พี่หลิงเทียนฮ่วนเอ๋อส่งเสียงผ่านพลังไปหาท่านแม่แล้วแต่ท่านแม่ไม่ตอบฮ่วนเอ๋อ…ท่านแม่ ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่ หาไม่แล้วไม่มีทางที่ท่านแม่จะไม่ตอบฮ่วนเอ๋อ”
ฮ่วนเอ๋อกล่าวผ่านพลังไปหาต้วนหลิงเทียนด้วยน้ําเสียงสั่นเครือ ต้วนหลิงเทียนพอได้ยินก็สงสารนางจับใจ
“ฮ่วนเอ๋อ ข้าใช้สํานึกเทวะตรวจสอบอาการท่านแม่ของเจ้าอย่างละเอียดแล้ว…ท่านแม่ของเจ้ายังไม่มีอันตรายถึงชีวิต เกี่ยวข้าจะลองติดต่อชายวัยกลางคนที่อยู่ห้องขังฝั่งตรงข้ามดู ชายคนนั้นสมควรเป็นท่านพ่อของฮ่วนเอ๋อ”
หลังจากต้วนหลิงเทียนส่งเสียงผ่านพลังคุยกับฮ่วนเอ๋อ เขาก็หันไปให้ความสนใจกับชายวัยกลางคนผมขาว และส่งเสียงผ่านพลังไปถึงอีกฝ่ายทันที “จิ้งจอกมายาในห้องขังตรงข้ามกับท่าน นางใช่มีนามว่า ‘ตู้เสวียน’ หรือไม่?”
“หืม?”
แทบจะทันทีที่ต้วนหลิงเทียนเสียงผ่านพลังต้วนหลิงเทียนดังจบคํา ชายวัยกลางคนที่นั่งหลับตาขัดสมาธิอยู่ก็ลืมตาขึ้นมา จากนั้นสายตาราวกับมีอัสนีบาดฟาดพลันจับจ้อ งมองสบตาต้วนหลิงเทียนทันที
เป็นธรรมดาว่าฉากนี้ในสายตาของชายชรา ก็เสมือนต้วนหลิงเทียนหันไปมองชายวัยกลางคน และชายวัยกลางคนก็สมควรสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของพวกมันทั้ง 3 เช่นนั้นจึงลืมตาขี้นมามองผู้มาใหม่
“เจ้าเป็นผู้ใด ไฉนถึงได้ล่วงรู้นามของภรรยาข้าได้?”
ชายวัยกลางคนเหลือบมองชายชราด้วยสายตาเฉยชา ก่อนจะลอบส่งเสียงผ่านพลังไปถาม ต้วนหลิงเทียนอย่างไร้พิรุธ
