“ท่านรู้ตัวหรือไม่ ว่าท่านมีลูกสาว?”
ต้วนหลิงเทียนส่งเสียงไปถามต่อ
“ย่อมรู้”
ชายวัยกลางคนตอบกลับ พลางย้อนถาม “ที่แท้เจ้าเป็นใครกันแน่? ไฉนไม่เพียงแต่รู้ชื่อของเสวียนเอ้อ แต่ยังรู้ว่าข้ากับนางมีลูกสาวด้วยกัน?!”
“เพราะลูกสาวของท่าน คือสตรีที่อยู่ข้างกายข้าตอนนี้”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนส่งเสียงผ่านพลังประโยคนี้ไป เขาก็เร่งส่งเสียงผ่าน พลังตามติดไปเร็วไว “ท่านอย่าได้แสดงออกมากเกินไป เพราหากมีคนพบตัวตนของนาง ไม่แน่ นางอาจถูกวังเทียนฉือจับขังไว้อีกคน”
สองตาชายวัยกลางคนผมขาวลุกวาวขึ้นมาทันใดหลังได้ยินวาจาผ่านพลังประโยคแรกของ ต้วนหลิงเทียน แต่ในขณะที่มันกําลังจะหันมองไปทางฮ่วนเอ๋อ เสียงผ่านพลังประโยคหลังของ ต้วนหลิงเทียนก็ดังขึ้นในหูอย่างทันท่วงที
เพราะคําเตือนนี้เอง ทําให้มันเพียงมองส่วนเอ่อผ่านๆอย่างไม่เจาะจง
และเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต มันยังเบนสายตาไปเหลือบมองชายชราข้างกายต้วนหลิงเทียนด้วยแววตาเยียบเย็น
อย่างไรก็ตาม หลังจากเห็นว่าชายชราไม่ได้สนใจใยดีมันเลย มันก็ลอบกลอกตามองไปทางฮ่วนเอ๋ออีกรอบ แววตายังกลายเป็นอ่อนโยนลงทันตาเห็น
“คนผู้นี้ก็คือศิษย์อัจฉริยะของขุนเขากระบี่ฟ้า เหลียนชิว”
