“ไปๆ ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์น้องหญิงฮ่วนเอ๋อ ลุยโลด!!”
หูเหมยจับมือขาวเรียวของเวิ่นหว่านเอ๋อไว้แน่น หลังกล่าวชวนต้วนหลิงเทียนแล้ว นางก็นำลิ่วเข้าประตู ตามหนานหลิวเฟิงไปติดๆ
“ฮ่วนเอ๋อ พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนก็เดินเคียงกับฮ่วนเอ๋อเข้าประตูดังกล่าวไป
หลังจากเดินเข้ามาในประตู ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ชัดเจนว่ามีพลังอ่อนโยนไร้สภาพหนึ่งแผ่มาปกคลุมทั่วร่างเขากับฮ่วนเอ๋อ จากนั้นก็หอบหิ้วพวกเขามุ่งหน้าล่วงลึกเข้าไปด้วยความเร็วที่สูงล้ำเป็นอย่างมาก!
พลังอ่อนโยยนดังกล่าว ไม่เพียงปกกคลุมไปทั่วร่างเท่านั้น ยังปิดกั้นการมองเห็นของต้วนหลิงเทียนและฮ่วนเอ๋อเอาไว้ จนเมื่อสองตาแลเห็นแสงสว่างกันอีกครั้ง ก็พบว่าเท้าได้ย่ำเหยียบอยู่บนพื้นที่ไหนสักแห่งแล้ว
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนก็พบว่ามีผู้คนกระจายตัวอยู่โดยรอบเต็มไปหมด
“ศิษย์น้องเล็ก ทางนี้!”
ทันใดนั้นเองเสียงหูเหมยก็ดังขึ้นเข้าหูต้วนหลิงเทียน เขาจึงตระหนักว่าหูเหมยยืนห่างออกไปจากเขาราวๆ 10 ก้าว
“ศิษย์พี่หญิง”
หลังได้ยิน ต้วนหลิงเทียนก็คิดจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที
“พี่หลิงเทียนอย่าขยับ”
อย่างไรก็ตาม ฮ่วนเอ๋อพลันหยุดเขาเอาไว้ก่อน
“หืม?”
ต้วนหลิงเทียนมองไปที่ฮ่วนเอ๋อด้วยความสงสัย
“พี่หลิงเทียน ที่ท่านกำลังเห็นอยู่ มันเป็นภาพลวงตา”
