หานอวิ๋นจิ่นที่ลอยร่างอยู่ไม่ไกลนัก เดิมทีก็มองต้วนหลิงเทียนบนสังเวียนไม่ตายไม่เลิกราดวยรอยยิ้มอำมหิต พอได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน มันก็หุบยิ้มทันที สีหน้ายังมืดดำลงทันใด
อีกทั้งพอสัมผัสได้ถึงสายตาเย้ยหยันที่มองมาจากทั่วสารทิศ หานอวิ๋นจิ่นก็อับอายจนแทบอยยากจะขุดหลุมอากาศมุดหน้าซ่อนแล้ว
หานอวิ๋นจิ่นมองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสาตาเปี่ยมเจตนาฆ่าฟันต่อสักพัก ก็หันไปส่งเสียงผ่านพลังถึงฝานฉี “ศิษย์น้อง 4 พอลงมือก็รีบฆ่ามันให้ตายเสีย!”
“ข้าไม่อยากเห็นมันมีลมหายใจอยู่ต่อแม้วินาทีเดียว!”
เสียงของหานอวิ๋นจิ่นยังเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันล้นปรี่
“ศิษย์พี่ใหญ่ ขอท่านวางใจมันต้องตายแน่!”
เสียงผ่านพลังกกล่าวตอบของฝานฉีนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจมาก ราวกับมันมองเห็นชัยชนะแล้ว
ด้านต้วนหลิงเทียนเพียงมองฝานฉีด้วยสายตาเฉยเมยไร้แยแส สีหน้าสงบแลดูไม่สะทกสะท้านอะไร
ฝานฉีเบื้องหน้า แม้อีกฝ่ายจะเป็นต้นไม้อมตะที่มีพรสวรรค์รวมถึงความเข้าใจไม่ใช่ชั่ว แล้วยังไง?
สุดท้ายร่างจำแลงมนุษย์ของอีกฝ่ายก็ยังมีอายุไม่ถึง 300 ปี
หากเขามากลัวกับอีแค่ตัวตนระดับนี้ วันหน้าเขาจะไปทำอะไรได้? จะยังกล้าบุกไปดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ ซึ่งเป็นระนาบเทพที่เค่อเอ๋อรวมถึงทุกคนที่เขาห่วงใยถูกจับอยู่ได้หรือ?
“ต้วนหลิงเทียนข้าให้เวลาเจ้าสั่งเสียคนรัก 10 ลมหายใจ…หลงจากาผ่านไป 10 ลมหายใจข้าจักลงมือแล้ว”
