ระหว่างเดินทางออกจากเขตที่พัก หงเฟยก็ยังคงพูดเก่ง “สังเวียนอัจฉริยะ ไม่ได้ตั้งอยู่บนเกาะลอยฟ้าใดๆของวังเทียนยฉือ แต่มันตั้งอยู่ทางตอนเหนือห่างออกไปจากเขตวังเทียนฉือ 10 ลี้”
“สังเวียนอัจฉริยะของวังเทียนฉือเรามีทั้งสิ้น 3 สังเวียน”
“อย่างไรก็ตาม คนที่จะใช้สังเวียนอัจฉริยะวันนี้ก็มีเจ้ากับหวงลู่หนานที่ถูกท้าแค่คู่เดียว…ทว่าสิ่งที่วังเทียนฉือมีไม่ขาดคือผู้ที่ชมชอบเรื่องบันเทิง1 ถึงแม้เจ้าจะยังเป็นที่รู้จักและเจ้าหวงลู่หนานนั่นก็เป็นแค่ที่โหล่ในบรรดาศิษย์อัจฉริยะช่วงอายุ 200-300 ปี แต่ไม่พ้นต้องมีศิษย์วังเทียนฉือไปชมดูเรื่องราวที่สังเวียนอัจฉริยะหนาตาแน่”
“แน่นอนว่าศิษย์ที่จะไปชมดูการประลองของเจ้าวันนี้ก็คงเป็นศิษย์ธรรมดาเสียเป็นส่วนใหญ่ ไม่น่าจะมีศิษย์อัจฉริยะไปดูกันมากนัก”
…
พอหงเฟยกล่าวจบประโยค พวกต้วนหลิงเทียนทั้ง 3 ก็มาถึงสังเวียนอัจฉริยะที่ตั้งห่างออกมา 10 ลี้ทางเหนือเรียบร้อย
ระหว่างเดินทางมา เขาเองก็สังเกตเห็นศิษย์วังเทียนฉือมากมายกำลังมุ่งหน้าไปยังสังเวียนอัจฉริยะ
“ให้ตายเถอะ ข้าหงเฟยก็นับว่ามีชื่อเสียงในวังเทียนฉือไม่น้อยนี่นา…ไม่คิดเลยว่าศิษย์วังเทียนฉือพวกนี้จะตาไม่ถึงขั้น พวกมันจดจำข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”
พอเห็นว่าไร้ศิษย์วังเทียนฉือคนใดเหินร่างเข้ามาคารวะทักทาย ลูกตาเล็กๆของหงเฟยก็หยีลงแทบปิด แลดูไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
