“ศิษย์อัจฉริยะที่อ่อนแอที่สุดใต้สังกัดใต้เท้าจักรพรรดิอมตะทุ่งขจี ฉือหล่าง?”
“หงเฟยผู้นี้หากข้าจำไม่ผิด ดูเหมือนจะเป็นศิษย์อัจฉริยะในช่วงอายุ 600-700 ปี…อย่างไรก็ตามมันมักถูกชิงตำแหน่งไปบ่อยๆ ก่อนจะใช้เวลาฝึกปรือไปสักพัก ค่อยทวงตำแหน่งคืนมา…”
“อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่สู้ทวงตำแหน่งศิษย์อัจฉริยะอันดับ 10 ของช่วงอายุ 600-700 ปีกลับมาได้ แต่พลังฝีมือมันก็ไม่ได้เหนือกว่าคู่ต่อสู้แต่อย่างใด กว่าจะชนะเรียกว่าหืดขึ้นคอ…มาดไม่เหมือนศิษย์อัจฉริยะคนอื่นเลยจริงๆ”
…
ถึงแม้เสียงกระซิบกระซาบของศิษย์วังเทียนฉือโดยรอบจะไม่ได้ดังอะไรมากมาย แต่ด้วยระดับพลังฝึกปรือของต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ ย่อมได้ยินมันชัดถนัดหู
จากนั้นทั้งคู่ก็หันมามองหน้ากัน มุมปากยังกระตุกขึ้นมาตงิดๆ
ด้านหงเฟยที่ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบดังกล่าวเช่นกัน สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นมืดดำทมึงทึง หันไปกวาดตามองตวาดศิษย์โดยรอบอย่างดุร้าย “พวกเจ้าช่างปากดีกันนักนะ…ไม่ทราบพลังฝีมือจักดีเหมือนฝีปากหรือไม่ ไม่สู้ขึ้นสังเวียนอัจฉริยะแล้วตีกับข้าสัก 300 รอบเล่า! อีกทั้งข้าต่อให้พวกเจ้ามัดรวมกันมาให้หมด ข้าหงเฟยจะสู้คนเดียว หากพวกเจ้ารอดได้เกิน 3 ลมหายใจให้ถือว้าขาหงฟยแพ้เป็นไง!?”
ได้ยินเสียงตวาดท้าทายอย่างดุร้ายของหงเฟย เหล่าศิษย์วังเทียนฉือที่คุยกันสนุกปากเมื่อครู่ก็พร้อมใจกันเงียบกริบด้วยความละอาย ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวใดๆ
