“ฮ่าๆๆๆ…หงเฟย ยิ่งมาเจ้ายิ่งเหลวไหลใหญ่แล้ว เดี๋ยวนี้เจ้าถึงขั้นท้าตีท้าต่อยกับศิษย์ทั่วไปแล้วรึ!?”
ตอนนี้เองพลันมีเสียงหัวเราะดังร่ามากเย้ยหยันหนึ่งดังสนั่นมาแต่ไกล ช่วยให้ศิษย์วังเทียนฉือที่ถูกตวาดใส่จนทำอะไรไม่ถูก หลุดพ้นออกจากสถานการณ์ยากลำบากทันที
ครู่ต่อมาก็มีร่างชายหนุ่มผ่ายผอมที่ผิดกับบร่างอ้วนใหญ่ของหงเฟยคนละขั้วปรากฏตัวสู่สายตาทุกคน
“หลิวเจี้ยนเจ้าถ่อมาทำอะไรที่นี่?”
เห็นชายหนุ่มร่างผอมปานไม้เสียบผีเบื้องหน้า หงเฟยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมาโผล่ที่นี่แบบนี้
ขณะเดียวกันด้านต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงผ่านพลังของหงเฟยส่งตรงถึงหู “ศิษย์น้องเล็ก ไอ้เจ้าผอมกะหร่องนั่นเรียกว่าหลิวเจี้ยน มันอายุพอๆกับข้าและเป็นศิษย์อัจฉริยะช่วงอายุเดียวกัน…อย่างไรก็ตามมันอยู่อันดับ 9 ส่วนข้าอยู่อันดับ 10”
“หึ! หากครั้งก่อนไม่ใช่เพราะข้าโชคร้าย ไม่งั้นข้าทุบตีมันจนเปลี้ยและชิงอันดับที่ 9 ของมันมาได้แล้ว!”
กล่าวจบหงเฟยก็ทำท่าฮึดฮัดราวเสียดายไม่หยุด
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนเพียงปล่อยให้วาจาของหงเฟยเป็นดั่งสายลมที่พัดผ่านหู ไม่ได้เชื่ออะไร เพราะศิษย์พี่ 6 ผู้นี้ช่างไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือสิ้นดี
แน่นอนว่าแม้เขาจะคิดแบบนี้ แต่ก็ไม่คิดจะแฉอีกฝ่าย
