“ศิษย์น้องเล็ก เห็นว่าเจ้าพึ่งเข้าร่วมวังเทียนฉือวันนี้ เช่นนั้นเจ้าก็คงยังไม่ได้รับสถานะศิษย์อัจฉริยะสิ?”
ศิษย์พี่หญิง 4 เวิ่นหว่านเอ๋อ ถามด้วยรอยยิ้ม
“ยังไม่ได้เลย”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา “พรุ่งนี้ข้าว่าจะไปที่ตำหนักลองกระบี่”
“ว่าแต่ ตอนแรกข้าได้ยินอาจารย์แจ้งว่าอยากให้คนรักเจ้าอยู่กับพวกเราที่นี่ด้วย แต่เป็นเจ้าที่บอกให้นางไปอยู่ตำหนักลองกระบี่ด้วยตัวเอง เป็นเช่นนี้จริงหรือ?”
ศิษย์พี่ 5 โอวหยางฉีเฟยถาม
“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
“ศิษยย์น้องเล็ก พวกเราคุยกันมาตั้งนานแล้ว แต่มิทราบว่าน้องสะใภ้คนนี้เรียกว่าอะไรหรือ?”
ศิษย์พี่หญิง 3 หูเหมย กล่าวถามต้วนหลิงเทียนพลางหันไปมองฮ่วนเอ๋อ
“ศิษย์พี่หญิง 3 นางเรียกว่าฮ่วนเอ๋อ”
ต้วนหลิงเทียนตอบ
“ฮวนเอ๋อ?”
หูเหมยหันไปมองพินิจฮ่วนเอ๋อตั้งแต่หัววจรดเท้าอีกครั้ง “ช่างงดงามปานหลุดออกมาจากภาพฝันเสียจริง…หากนางไม่ปรากฏตัวออกมา ข้าคงคิดว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่เป็นโฉมงามที่เลิศล้ำที่สุดในใต้หล้าต่อไปแน่…”
“ศิษย์พี่หญิงใหญ่?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถาม “แล้วศิษย์พี่หญิงใหญ่ไม่ได้อยู่ในวังเทียนฉือหรือ?”
“ใช่”
หูเหมยพยักหน้า “หากศิษย์พี่หญิงใหญ่อยู่ในวังเทียนฉือ และรู้ว่าอาจารย์รับเจ้ามาแบบนี้ นางต้องรีบมาต้อนรับศิษย์น้องเล็กเจ้าแน่…แต่พอดีนางมีธุระต้องไปสะสางด้านนอก”
