ล้วหากไม่มีพวกเจ้าเล่า?” เจียงผิงอันถาม
หูสวีหร่านยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ เจียงผิงอันก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขาทันที
ครั้งนี้ เจียงผิงอันออกหมัดอย่างไร้ปรานี
เปรี้ยง!
หูสวีหร่านปลิวไปชนคู่บำเพ็ญของตนฟู่ฮุ่ยจนกระเด็นไปด้วยกันชนเข้ากับค่ายกลที่เฉียนฮวั่นโหรวกางไว้
ค่ายกลระเบิดแหลก เกิดประกายแสงกระเซ็นทั่วทิศ
“แค่ก ๆ”
หูสวีหร่านกุมอกซึ่งยุบเป็นรูของตนด้วยสีหน้าหวาดผวา
คนผู้นี้ดูเหมือนอยู่เพียงขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตา ไฉนพละกำลังจึงแข็งกล้าเพียงนี้?
เป็นผู้ฝึกกายาหรือ?
“ผู้ใดสู้กันในเขตอาศัย!”
รถเทียมหมาป่าดำอันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงเหินกลับสู่สุญตาอีกครั้ง
เจียงผิงอันตะโกนไปทางหูสวีหร่านกับฟู่ฮุ่ย “พวกเจ้าสองคนนี่กล้าดีจริง ๆ บังอาจโจมตีเนินเขาของเรา! มิเห็นกฎศาลาเติงเซียนในสายตาหรือไร?”
“พรวด!”
ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะถูกอัด หูสวีหร่านจึงกระอักเลือดแล้วแผดเสียงสนั่น
“เหลวไหล! เจ้าชัด ๆ ที่โจมตีข้าจนกระเด็นชนค่ายกล! ทำข้ากับคู่บำเพ็ญของข้าบาดเจ็บอีก!”
สีหน้าของเจียงผิงอันดูเหลือเชื่อ
“เจ้าหมายความว่า ผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตาอย่างข้าทำให้เจ้ากับคู่บำเพ็ญซึ่งเป็นยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาบาดเจ็บด้วยหมัดเดียวหรือ?”
เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาระเบียบถลึงตามองหูสวีหร่านกับฟู่ฮุ่ยด้วยสีหน้าคล ้าดำ
“พวกเจ้าสองคนคิดว่าเราฝ่ายรักษาระเบียบโง่เง่านักหรือ? ก่อปัญหาได้ทุกวัน ไม่คิดว่าเราต้องพักบ้างหร
