จางฮั่นเทียนกล่าวถึงจุดนี้ มันก็หันไปมองจ้องยังทิศทางที่ตั้งตระกูลหยวนเขม็ง “ตอนนี้ข้าหวังว่า คนของตระกูลหยวนยังจะหลงเหลือความคิดมุ่งร้ายต่อจิ้งจอกน้ำแข็งพันมายานั่นอยู่บ้าง…”
“หากเป็นเช่นนั้น พวกเราจักได้มีโอกาสมอบความช่วยเหลือให้นาง กระทั่งสุดท้ายอาจสานไมตรีกับนาง จนพวกเราสามารถผูกมิตรกับนิกายกระบี่หมื่นหายนะได้…”
กล่าวถึงท้ายประโยค สองตาจางฮั่นเทียนก็เริ่มเลื่อนลอยคล้ายกำลังเพ้อฝันกลางวันแสกๆ
“ดูเหมือนว่าหลังจากนี้สักพัก ข้าจักต้องเตรียมขวัญดีๆ….ไปอวี้หวงเทียน เพื่อแสดงความยินดีกับตระกูลตู้สักครา”
พอกลับมามีสติ แววตาจางฮั่นเทียนก็กลับมาสดใสอีกครั้ง พึมพำวางแผนอะไรของมันไปเรื่อย
…
ส่วนอีกด้าน
“ต้วนหลิงเทียน ถึงแม้ในเผ่าจิ้งจอกมายาจะไม่มีจักรพรรดิอมตะสมญานาม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเผ่าพันธุ์นี้จักไม่มีจักรพรรดิอมตะสมญานามอยู่เลย…เผ่าจิ้งจอกมายาจะอย่างไรก็สืบทอดมรกต่อๆกันมานานปีแล้ว ต้องมีพวกเฒ่าชราที่อยู่ในแดนหลิงหลัว ศูนย์กลางอำนาจของหลิงหลัวเทียนแน่…”
จูเก่ออวิ๋นกล่าวกับต้วนหลิงเทียน “เช่นนั้นแล้วเว้นเสียแต่พวกมันจะทำเกินไปจริงๆ หาไม่แล้วพวกเรามิอาจฆ่าล้างตระกูลมันได้อย่างไร้เหตุผล”
ได้ยินคำพูดของจูเก่ออวิ๋นต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกหนาวใจอยู่บ้าง
ไม่คิดเลยว่าจูเก่ออวิ๋นผู้นี้ ยังจะมีความคิดฆ่าล้างตระกูลของเผิ้งจอกมายาในแดนฟ้าสิ้นสุดอยู่อีก?
