อย่างไรเสียนั่นก็เป็นขุมกำลังระดับ 1 คิดจะฆ่าล้างก็ฆ่าล้างได้ง่ายๆหรือ?
จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนพลันรู้สึกว่าถึงแม้เขาจะพึ่งประสบความก้าวหน้าครั้งใหญ่มา แต่ขอบเขตของเขายังเทียบกับจูเก่ออวิ๋นไม่ได้เลย
“ผู้อาวุโสเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว…ข้าเชื่อว่าสองตระกูลของตระเผ่าจิ้งจอกมายานั่น ต่อไปต้องไม่กล้าลงมือแตะต้องฮ่วนเอ๋ออีกแน่”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“ว่าแต่ยังมีที่ใดที่ต้องไปสะสางต่อหรือไม่?”
จูเก่ออวิ๋นกล่าวถามต้วนหลิงเทียนด้วยสงสัย
“ไม่มีแล้วอาวุโส”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัว “พวกเรากลับกันเลยก็ได้”
“พี่ใหญ่หลิงเทียน”
ทว่าต้วนหลิงเทียนพูดยังไม่ทันจบคำดี ฮ่วนเอ๋อก็มองต้วนหลิงเทียน พางกล่าวด้วยสายตาคาดหวัง “ฮ่วนเอ๋ออยากหาท่านแม่…”
ใจต้วนหลิงเทียนสะท้านไปทันที จากนั้นก็หันไปยิ้มกล่าวกับจูเก่ออวิ๋นว่า “ผู้อาวุโส หรือพวกเราย้อนกลับไปยังเผ่าจิ้งจอกมายาอีกรอบก่อน? ข้าอยากถามว่าพวกมันล่วงรู้ที่อยู่มารดาของฮ่วนเอ๋อหรือไม่”
“ไปสิ”
จูเก่ออวิ๋นย่อมไม่ขัดข้อง นางเห็นฮ่วนเอ๋อเป็นศิษย์สายม่อเหยียแล้ว และนางเองก็รู้สึกถูกชะตากับฮ่วนเอ๋อมาก ย่อมยินดีที่จะได้ช่วยฮ่วนเอ๋อตามหามารดา
สำหรับจูเก่อฟงนั้น ไม่มีความเห็นใดๆ
ปกติแล้วมันก็มักฝึกฝนบ่มเพาะอยู่แต่ในนิกายกระบี่หมื่นหายนะ เว้นเสียแต่น้องสาวฝาแฝดจะออกเดินทางไปที่ใด มันก็จะติดตามนางไปด้วย เพราะมันไม่คิดปล่อยให้น้องสาวไปไหนมาไหนคนเดียว
