็นบนนี่โหดชะมัด]
[มีละครดี ๆ ให้ดูอีกแล้ว]
เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่ไม่รีบร้อน “คุณอยู่ในห้องของคุณเองใช่ไหม? หันกล้องไปทางที่ใส่ปากกาตรงมุมซ้ายบนของโต๊ะหน่อย”
หลิ่วอิ๋งพยักหน้า ทำตามที่เธอสั่ง แล้วเอ่ยถาม “ที่ใส่ปากกานี่มีปัญหาเหรอ?”
เฝ่ยไป๋ลู่ถามกลับ “คุณรู้หรือเปล่าว่ามันคืออะไร?”
ที่ใส่ปากกานี้ไม่ใช่สไตล์ทั่วไปในท้องตลาด มันไม่เหมือนที่ใส่ปากกา มองดูแล้วเหมือนวัตถุโบราณไม่มีผิด
สิ่งนี้เคลือบด้วยสีแดง มีกระดูกทารกสีขาววนอยู่ตรงขอบ โบราณและสง่างาม
“ฉันย่อมรู้แน่นอน มันคือที่ใส่ปากกาเคลือบสีแดง” หลิ่วอิ๋งพูด “ได้ยินว่ามันเป็นอุปกรณ์การเรียนของจิ้นซื่อ*[1] ในราชวงศ์หยวน จิ้นชื่อคนนั้นเรียนหนังสือเก่งมาก แล้วครอบครัวของเขาก็ส่งต่อที่ใส่ปากกาจากรุ่นสู่รุ่น หลังจากครอบครัวฉันได้ที่ใส่ปากกานี้มาก็มอบให้ฉัน ครอบครัวหวังว่าฉันจะสอบเกาเข่า[2]ได้คะแนนดี และได้รับชัยชนะ”
[ให้ตายเถอะเพื่อน ฉันเคยเห็นที่ใส่ปากกานี้ในอินเทอร์เน็ต มันถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ราชวัง]
[ชีวิตของคนรวย ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง เรียบง่ายและไม่โอ้อวด…]
[ถ้าเป็นของแท้คงมีราคาขายเป็นล้านเลยใช่ไหม? ที่เสียบปากกายังเป็นของโบราณ อย่างว่า ไม่ต้องพึ่งลอตเตอรี่ก็รวยได้ น่าอิจฉาจัง]
หลิ่วอิ๋งสงสัย “หรือว่าที่ใส่ปากนี้จะเป็นของปลอมเหรอ?”
“อุปกรณ์การเรียนของจิ่นชื่อถูกสร้างในราชวงศ์หยวน คำพูดนี้ถูกต้อง และที่ใส่ปากกาก็เป็นของโบราณจริง ๆ” ในด